ลังกลับไป
นางรู้
“ท่านต้องเดาไม่ถูกแน่! ข้าเจออาจารย์เซียวมาล่ะ อาจารย์เซียว…ในเวลาส่วนตัวไม่เหมือนกับตอนที่อยู่ในสำนักศึกษาเลย พี่หญิงใหญ่ ข้าสงสัยว่าสมองอาจารย์เซียวจะมีปัญหาล่ะ เมื่อวานเขาไปร้านขายของแปลกมากร้านหนึ่ง ร้านนั้นขายยันต์คุ้มครองให้ปลอดภัย แล้วก็ยังมีหุ่นไม้รูปคนด้วยนะ ร้านนั้นดูอึมครึมไปหมดอาจารย์เซียวยังบอกว่าของที่ร้านนั้นขายเป็นของดีมากอีกต่างหาก ท่านว่าเขาสมองป่วยหรือไม่ล่ะ” เซี่ยผิงไหวพึมพำทันที
หนังตาของเซี่ยเฉียวเต้นกระตุกทันที
อึมครึมหรือ
ไม่นี่
ในร้านของนางมีหน้าต่างบานใหญ่หลายบาน นางคำนวณฮวงจุ้ยมาโดยเฉพาะแล้วนะ แขกที่เข้าร้านมาแวบแรกควรจะรู้สึกสบายกายสบายใจสิ จะรู้สึกมืดมนอึมครึมได้อย่างไร
เซี่ยเฉียวหน้านิ่วคิ้วขมวด “ร้านอึมครึมอย่างนั้นหรือ ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม”
“แปลกมาก มันไม่ใช่ร้านแบบที่คนธรรมดาทั่วไปจะเปิดกันหรอก ข้าสงสัยว่าต้องเป็นพวกเทพเซียนจอมปลอมมาเปิดแน่ ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ อาจารย์เซียวก็คิดจะไปที่นั่นขึ้นมา เขายังนำแท่งไม้บรรทัดหนามกลับมาที่สำนักศึกษาด้วยนะ ช่างน่ากลัวเสียจริง” เซี่ยผิงไหวแค่นึกถึงก็รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว
“พี่หญิงใหญ่ ข้าต้องกราบคนอย่างนี้เป็นอาจารย์จริงๆ หรือ เมื่อวานเขาดูเหล่สาวราวกับสุนัขป่าที่เห็นเนื้อติดดูกกระนั้น เขาดูเหมือนมีพลังงุ่มง่ามน่าอึดอัดมากจนวัวเก้าตัวยังฉุดไม่อยู่ ราวกับกลายเป็นคนละคนอย่างนั้นล่ะ” เซี่ยผิงไหวเอ
