บ้างเป็นธรรมดา ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร…”
พ่อบ้านของตระกูลหยวนเหลือบมองหลูซื่อ แต่ก็ไม่ได้อธิบายรายละเอียด
ทุกคนต่างก็รู้กันว่าชื่อเสียงที่โหดเหี้ยมของเซี่ยหนิวซานทำให้ไม่มีผู้หญิงคนไหนเต็มใจที่จะแต่งงานกับเขาในตอนแรก เขาจึงได้แต่งกับหญิงม่ายลูกสาวตระกูลพ่อค้า
“ได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่งดงามมากความสามารถ นายหญิงผู้เฒ่าคิดว่าเด็กสาวน่าจะชอบสีสันที่สดใสมากกว่า จึงได้นำผ้าลายพระจันทร์ที่เพิ่งส่งมาจากทางใต้ปีนี้ออกมาจากคลัง เพื่อมอบให้คุณหนูใหญ่เอาไปทำเสื้อผ้าใส่น่ะขอรับ” พ่อบ้านหัวเราะอีกครั้ง
คุณชายของเขาเดิมพันกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย ดังนั้นของขวัญขอโทษนี้จึงมุ่งไปที่เซี่ยเฉียวเป็นหลัก
หลูซื่อเหลือบมองไปที่ผ้าลายพระจันทร์ เพียงรู้สึกว่าผ้านั้นราวกับสะท้อนแสงของพระจันทร์กระนั้น ส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด ผ้าทั้งผืนก็ไม่ใช่สีขาวไปทั้งหมด ยิ่งดูพราวตา สวยงามเป็นพิเศษ
อย่าว่าแต่เด็กสาวเลย แม้แต่นางที่อายุขนาดนี้แล้วก็ยังชอบ
“ขอบคุณนายท่านและนายหญิงผู้เฒ่าด้วย” หลูซื่อแย้มยิ้มอย่างรวดเร็ว
พ่อบ้านส่งของเสร็จแล้วก็จากไป หลูซื่อก็รีบให้คนมายกย้ายของไปยังห้องของนาง
มีผ้าหลายชิ้น ทั้งยังมีของประดับตกแต่งชิ้นใหญ่สองชิ้น และอุปกรณ์สำหรับประดิษฐ์อักษรอีกหนึ่งชุด
“พ่อบ้านหยวนล่ะ เขาดีขึ้นแล้วหรือไม่” หลูซื่อมองของขวัญเหล่านี้พลางเอ่ยกับคนที่อยู่ด้านนอก
