ห้เขาอยู่บ้านอ่านหนังสือสามปี และไล่ที่รักของเขาทั้งหมดออกไป?!
“ท่านปู่!” หยวนปินตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว
“ไม่พอใจก็ได้ แยกครอบครัวออกไปเลย ข้ายกสมบัติให้เจ้าบางส่วน ออกไปใช้ชีวิตของตัวเองได้เลย ข้าจะถือเสียว่าไม่มีลูกหลานคู่นี้ก็แล้วกัน” ใต้เท้าหยวนผู้เฒ่าเอ่ยอีก
พอพูดอย่างนี้จิตใจเขาก็ห่อเหี่ยวในทันที
แยกครอบครัวตอนนี้ จะได้อะไรมาบ้างเล่า
มีคนมากมายต่างก็จับตามองอยู่อย่างนี้ ท่านผู้เฒ่าคงจะให้อะไรไม่ได้มากแน่นอน กระทั่งอาจโหดร้ายกับพวกเขาเสียมากกว่า
แล้วเรื่องนี้ก็ได้ข้อยุติในทันที
เช้าวันถัดมา เซี่ยเฉียวเพิ่งจะไปสำนักศึกษา ของขวัญก็ถูกส่งมาที่บ้านตระกูลเซี่ยแล้ว
เซี่ยหนิวซานและเซี่ยผิงกั่งก็เพิ่งจะออกไป ส่วนหลูซื่อนั้นอยู่ที่บ้าน
ใต้เท้าหยวนผู้เฒ่ารับตำแหน่งราชการมาหลายสิบปี มีทรัพย์สมบัติมากมาย ของขวัญที่ส่งมาล้วนแล้วแต่เป็นของมีค่าควรแก่การจัดแสดง
หลูซื่อมองของขวัญพวกนั้นด้วยความมึนงง นางมองจนตาค้าง
“นายท่านผู้เฒ่าของพวกเราบอกว่า คุณชายน้อยบ้านเราไม่รู้ความ ได้ล่วงเกินแม่นางเซี่ยและคุณชายรองไปแล้วก็ต้องขออภัยด้วย หวังว่าทั้งสองท่านจะรับคำขอโทษ อย่าได้ติดใจเอาความกับคุณชายของพวกเราเลยขอรับ”
หลูซื่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
บัดนี้มีคนส่งของมาให้ นางไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่รับ จึงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอก เด็กๆ อยู่ด้วยกันก็ต้องกระทบกระทั่งกัน
