ตอนที่ 141 ยอมแพ้หมดใจ / ตอนที่ 142 น่าแปลกใจจริงๆ
ตอนที่ 141 ยอมแพ้หมดใจ
เซียวอวี้หรงหนังตากระตุกทันที
เขาเห็นจ้าวเสวียนจิ่งลุกขึ้นจากไป ก่อนจะหยุดอยู่ที่ประตูราวกับหินสีฟ้าขวางอยู่ตรงนั้นก็ไม่ปาน จ้าวเสวียนจิ่งหันกลับมามองเขาด้วยสายตาดูแคลน “ดั่งคำโบราณว่าไว้ กระต่ายไม่กินหญ้าข้างรัง สมภารไม่กินไก่วัด พวกเราต่างก็เป็นพี่น้องร่วมสำนัก ศิษย์พี่มีความคิดที่บิดเบี้ยวเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่ต่างอะไรกับปศุสัตว์เลย อันที่จริงแล้ว ข้าได้ยินมาว่าสำนักศึกษาเพิ่งจะได้ภาพความสุขอันยั่งยืนของมนุษย์ของปรมาจารย์อวิ๋นเวยมาเพิ่มเมื่อไม่นานมานี้ ท่านวาดปศุสัตว์ทั้งหลายออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก ข้าเพิ่งยืมมาชมเมื่อสองวันก่อนนี่เอง รู้สึกว่าแต่ละตัวต่างก็คล้ายกับท่าน ศิษย์พี่น่าจะลองลอกเลียนดูนะ”
พอพูดจบเขาก็จากไปอย่างมีความสุข
“…” หนังตาของเซียวอวี้หรงกระตุก สายตาเขามองดูโต๊ะทำงานที่อยู่ไกลๆ
‘ความสุขอันยั่งยืนของมนุษย์’…
เขาเพิ่งให้คนนำภาพวาดมาส่งให้วันนี้นี่เอง และกำลังคิดที่จะคัดลอกทำสำเนาสักหน่อย…
แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าทำไม่ลง
จ้าวเสวียนจิ่งเดินผ่านเซี่ยผิงไหวตอนที่เขาออกไป
เซี่ยผิงไหวคุกเข่าอยู่ที่ไหนกัน เขาแทบจะโน้มตัวแนบศีรษะลงกับพื้น คุกเข่าพลางหลับไปพลาง น้ำลายไหลนองพื้น
“เด็กดีเสียจริง มากราบท่อนไม้อย่างเซียวอวี้หรงเป็นอาจารย์ก็เหมาะแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งเลิกคิ้วและหัวเราะออกมา
ลูกชายสองคนของตระกูลเ
