ติดอยู่บนตัวเซี่ยเฉียว ทันใดที่พูดถึงตระกูลเซี่ยแทบทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเสียดสีขึ้นมาโดยปริยาย
เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้ร้อนใจอะไร
ป่าไผ่ผืนใหญ่ด้านในเรือนตะวันออกถูกตัดออกหมดแล้ว เนื่องจากเซี่ยเฉียวยุ่งมาก นางจึงมอบแผนผังให้กับองครักษ์คนหนึ่งแล้วจากไปทันที
ป่าผืนนี้กินพื้นที่กว้างมาก หลังจากที่ตัดเสร็จแล้ว อากาศก็ปลอดโปร่งไหลเวียนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังได้กลิ่นสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้าหลังจากตัดทิ้งไปแล้วลอยอยู่ในอากาศ
องค์รัชทายาทรงรับภาพวาดแผนผังไปแล้ว
เขาเหลือบมองดูก็พบว่าจะต้องขุดคูน้ำ และสร้างสะพานเล็กๆ สักสองสามแห่ง ต้นไม้ในเรือนก็ต้องเปลี่ยนเป็นต้นมะฮอกกานีจีน[1] ต้นท้อ และต้นสน ส่วนริมคูน้ำนางวาดภาพต้นหลิวไว้เพียงสองสามต้นเท่านั้น
พูดง่ายๆ ก็คือ แผนผังไม่ได้ดูดีนัก แต่โชคดีที่ยังมีแปลงดอกไม้อยู่สองสามแปลง ซึ่งน่าจะพอปลูกดอกไม้ได้บ้าง
จ้าวเสวียนจิ่งดูเสร็จแล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธ “ไปทำตามแผนผังที่แม่นางเซี่ยวาดเอาไว้ ห้ามปรับเปลี่ยน แล้วนางล่ะ?”
“ไปแล้วขอรับ” องครักษ์โจวทูลตรงๆ
จ้าวเสวียนจิ่งหลุบตาลงก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ได้ “วันนี้ตอนที่ข้าออกไปข้างนอกดูเหมือนจะได้ยินว่าข้างนอกวุ่นวายอะไรกัน อนุไม่อนุ…”
“ฝ่าบาท เรื่องนั้นคือแม่นางเซี่ยออกหน้าแทนน้องชายของนาง จึงได้มีปากเสียงกับคุณชายหยวน หลังจากนั้นก็ไม่รู้กลายเป็นการเดิมพันกันได้อย่างไร หากแม่นางเซี่ยแพ้เดิมพั
