มือลูบลำคอ
“ก็บอกว่าเจ้าเอาชีวิตมาขู่ ข้าเลยต้องทำอย่างนี้ จะห้ามก็ห้ามไม่ได้” เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ครู่ถัดมาสีหน้าของเซี่ยผิงไหวก็เปลี่ยนไปในทันที เขาหันหลังกลับเตรียมจะปีนขึ้นต้นไม้
“ข้าแกล้งเจ้าเล่นน่ะ” เซี่ยเฉียวอดยิ้มไม่ได้
เด็กคนนี้ทำไมซื่อบื้ออย่างนี้นะ
เซี่ยผิงไหวมองนางด้วยแววตาซับซ้อน
ก่อนหน้านี้ท่านพ่อเขาเคยบอกว่าเขายังมีพี่สาวอยู่อีกหนึ่งคน และสุขภาพของนางไม่ค่อยดี อ่อนโยนและอ่อนแอ แต่ฉลาดมาก นางยังรักใคร่เอ็นดูพวกเขามาก ดังนั้นทุกๆ ปีก็จะคอยส่งของขวัญของฝากมาให้พวกเขา
แต่ในความเป็นจริง…
ร่างกายอ่อนแอนั้นเป็นเรื่องจริง แต่เรื่องอ่อนโยนนี่เขากลับมองไม่เห็น
นอกจากนี้ทุกครั้งที่พี่หญิงใหญ่ยิ้ม เขาจะรู้สึกขนลุกน่ากลัวแปลกๆ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไม
อีกอย่าง ที่บอกว่าเอ็นดูเขา…การเอ็นดูอย่างนี้มีด้วยหรือ…
“พวกเราไปหาอะไรกินกันก่อนระหว่างรอพี่ใหญ่กลับมา” เซี่ยเฉียวเอ่ยยิ้มๆ
เซี่ยผิงไหวพยักหน้าอย่างรุนแรง
หวังว่าวันนี้เขาจะรอดพ้นจากการเฆี่ยนตีไปได้ พี่ชายใหญ่น่าจะกลัวว่าเขาจะแย่งสมบัติจนอยากให้เขาตาย!
ตอนที่เซี่ยผิงกั่งกลับมาก็ได้เห็นว่าเซี่ยผิงไหวกำลังนั่งกินของว่างอยู่กับเซี่ยเฉียว เขากินชิ้นละคำโดยไม่กลัวว่าจะติดคอ
“อะแฮ่ม!” เขากระแอมหนึ่งที
เซี่ยผิงไหวผุดลุกขึ้นทันทีด้วยความตกใจ ของว่างที่อยู่ในมือเขาหล่นลงพื้น ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บโดยไม่รู้ตัว
“พี่ชายใหญ่ ท่านดูสิว่านี่คือ
