ี่ยผิงไหวตกตะลึง “พี่หญิงใหญ่…หรือว่า…ขากลับไปห้อยต่องแต่งต่อดีกว่า…”
ยังต้องกราบอาจารย์อีก?!
แม้ว่าหยกจะหายไปแล้ว และเขาก็คิดว่าการที่เขาทนถูกตีคราวนี้ไม่เสียเที่ยว แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขายังต้องไปทนลำบากอีก!
“เจ้าไม่อยากไปหรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอย่างเอาใจใส่
“ขอรับพี่หญิงใหญ่ ข้าไม่ใช่เด็กเรียน! ข้าจะตามรอยท่านพ่อ!” เซี่ยผิงไหวรีบเอ่ย
“ไม่ เจ้าไม่เหมือนท่านพ่อ” เซี่ยเฉียวส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ “แม้ท่านพ่อของพวกเราจะมีความรู้น้อย แต่ท่านโชคดี เมื่อมีลูกที่ฉลาดรู้ความอย่างข้าและพี่ชายใหญ่ รู้จักคนอย่างราชครู ถึงได้โชคดีได้เป็นขุนนางอย่างหาได้ยาก หากท่านพ่อโชคไม่ดี ตอนนี้ก็อาจจะถูกทางการฆ่าตายไปแล้วหรือไม่ก็ยังต้องใช้ชีวิตอยู่บนเขาก็เป็นได้”
“หากอย่างนั้นข้าก็โชคดีนี่!” เซี่ยผิงไหวเอ่ยอย่างรวดเร็ว
เขาไม่ได้เกิดมาเป็นโจรนี่ยังไม่ดีอีกหรือ ตอนนี้ยังเป็นคุณชายเสเพลอีก!
เซี่ยเฉียวมุมปากกระตุก “ไม่หรอกน้องชาย โชคของเจ้าไม่ดีหรอก เพราะเจ้ามีข้าและพี่ชายใหญ่อยู่เหนือเจ้า”
“…” เซี่ยผิงไหวหนังตากระตุกทันที
