ผิดกับพี่ชายใหญ่ล่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน
“ยอมรับทำไม! ข้าไม่ได้จงใจทำหยกหาย! ข้าไม่ยอมรับ ไม่ยอมรับเด็ดขาด!” เขายังมีความกล้าอยู่
เซี่ยเฉียวเลิกคิ้ว “เจ้ายังติดหนี้ข้าอยู่หนึ่งพันตำลึงเงิน จะคืนข้าใช่ไหม”
“…” เซี่ยผิงไหวรู้สึกเจ็บในอกทันที “พี่หญิงใหญ่…เวลานี้แล้วท่านยังทิ่มแทงข้าไปเพื่ออะไร…”
“ข้าแค่อยากจะดูว่าเจ้าเป็นเด็กดีที่รักษาคำพูดหรือเปล่า” เซี่ยเฉียวเอ่ยเคร่งขรึมจริงจัง
“…” เซี่ยผิงไหวไม่เคยได้ยินคำอธิบายเช่นนี้มาก่อน
เด็กดี?
เขาอายุตั้งสิบสองปีแล้ว ยังนับเป็นเด็กได้อีกหรือ!
“ตอนนี้ข้าไม่เงิน พอข้าลงไปแล้ว ข้าจะไปเอาจากท่านแม่” เซี่ยผิงไหวเอ่ย
“แบบนั้นไม่ได้ เงินของตระกูลเซี่ยก็มีส่วนหนึ่งเป็นของข้า หากเจ้าใช้จ่ายมากเท่าไร เงินสินเดิมของข้าก็ต้องลดน้อยลงเท่านั้น เจ้าว่าเป็นเช่นนั้นใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้นช้าๆ
เซี่ยผิงไหวไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น “ให้ท่านพ่อหามาอีกก็ได้แล้วนี่…”
————————
[1] โม่ชูเซิง พ้องกับคำในภาษาจีนที่มีความหมายว่า อย่าได้พูดออกไป อย่าเอ็ดไป
