ายังถือว่ามีมากพอ โหวงเฮ้งก็ดี แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเขาไม่มีโรคภัยอะไร ไม่น่าจะตกใจจนมีปัญหาขึ้นมาได้
เซี่ยเฉียวกำชับเขาอีกรอบก่อนจะทิ้งของเอาไว้ แล้วกลับบ้านตระกูลเซี่ย
บ่อน้ำในเรือนของนางก็ขุดเสร็จเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวาน
จะมีก็แต่พ่อบ้านคนนั้นที่ยังต้องนอนรักษาตัวอยู่บนเตียง
ชุนเอ๋อร์และท่านยายวั่นเริ่มคุ้นเคยกับคนในตระกูลเซี่ยบ้างแล้ว พวกนางรู้มาว่าหลูซื่อส่งของไปให้พ่อบ้านไม่น้อย แต่กลับดูเหมือนว่านางเป็นคนชั่วร้าย
“น้องชายของข้ายังถูกแขวนอยู่หรือ” เซี่ยเฉียวถามอย่างสงสัย
ชุนเอ๋อร์พยักหน้า “ได้ยินว่าถ้าวันนี้เขายังไม่ยอมรับผิดก็จะตีอีก”
“พี่ใหญ่นี่โหดร้ายจริงๆ” เซี่ยเฉียวบ่นพึมพำ “ข้าจะไปดูน้องชายข้าหน่อย”
เซี่ยผิงไหวอ่อนแรงไปหมดทั้งร่าง โชคดีที่เซี่ยผิงกั่งยังคงมีสติอยู่บ้าง ไม่ได้แขวนเขากลับหัว ไม่เช่นนั้นคนคนนี้ไม่ตายก็ต้องพิการแน่ๆ
แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ดีอะไรเท่าไร
แม้ว่าเขาจะถูกแขวนอยู่ใต้ต้นไม้ แต่กลางวันอากาศค่อนข้างร้อน เขากินน้อยดื่มน้อย ทั้งยังไม่มีใครพูดคุยด้วย สองตาเขามัวหม่น น่าสงสารเป็นที่สุด
เมื่อเห็นเซี่ยเฉียวมาเซี่ยผิงไหวก็เริ่มร้องไห้อย่างน่าเวทนา “พี่หญิงใหญ่ช่วยข้าด้วย…ถึงอย่างไรข้าก็เป็นน้องชายคนเดียวของท่านนะ ท่านทนเห็นพี่ชายใหญ่ทำร้ายข้าอย่างนี้ได้อย่างไร…หากรู้แต่แรกคงไม่เอาหยกนั่นมาหรอก ข้าซวยอะไรอย่างนี้!”
เซี่ยเฉียวนั่งลงที่ใต้ต้นไม้
“ทำไมเจ้าไม่ยอมรับ
