มาหนึ่งแผ่น แผ่นป้ายไม้นั้นมีรูปร่างเหมือนธงวิญญาณ แต่ก็มีส่วนที่แตกต่างกันอยู่บ้าง คือด้านบนจะมีคาถาวาดไว้ และมีกระดิ่งห้อยอยู่ด้านล่าง
ตอนนี้ร้านของนางยังไม่ได้เปิด ดังนั้นแม้แต่เสี่ยวเอ้อสักคนก็ยังไม่มี
เซี่ยเฉียวขยับม้านั่งเพื่อแขวนอะไรต่างๆ ใต้แผ่นป้ายร้านตรงประตูด้วยตัวเอง
กรุ๊งกริ๊ง… นางเพิ่งจะแขวนไปได้ไม่นานเสียงกระดิ่งก็ดังขึ้น
เสียงนั้นดังไม่หยุดราวกับข้างนอกลมแรงมากกระนั้น
อันที่จริง เซี่ยเฉียวเหลือบไปมองแล้วก็พบว่า ด้านนอกของร้านนางมี…วิญญาณยืนอยู่ไม่น้อย
ทั้งหมดต่างก็กำลังเมียงมองป้ายชื่อร้านนางอยู่
“ข้าดูผิดไปใช่หรือไม่ เหตุใดข้าถึงเห็นคำว่า ‘ร้านของผู้วายชนม์’ สามคำบนป้ายนี้รางๆ ได้เล่า”
“เจ้าก็เห็นหรือ จริงๆ ด้วย กลิ่นอายบนนั้นเหมือนกับของพวกเราไม่มีผิด คงไม่ใช่ทำทีว่าเป็นกิจการเกี่ยวกับพวกเราเพื่อการเฉพาะหรอกนะ?”
“เป็นไปไม่ได้หรอก? ร้านนี้เป็นของมนุษย์นี่”
“อยากจะเข้าไปดูหน่อยไหม”
“เจ้ามีเงินหรือ”
“…”
กลุ่มของอะไรบางอย่างที่ดำมืดรวมตัวกันตรงอยู่หน้าประตู แต่ไม่ยอมเข้ามา เซี่ยเฉียวแทบจะถูกปราณหยินที่ครอบคลุมไปทั่วพวกนี้พรากเอาชีวิตไปแล้ว
โชคดีที่นางมีความสามารถไม่น้อยพกยันต์ปราณหยางไว้มากทีเดียว!
พอทนได้!
แต่คราวหน้าเห็นทีนางต้องเอาต้าสยงติดมาด้วยแล้ว เผื่อเอาไว้ก่อน!
“วันนี้ยังไม่เปิดร้าน หากมีเรื่องที่ปรารถนาแต่ยังทำไม่สำเร็จค่อยมาใหม่อีกสามวันให้หลัง” เซี่ยเฉียวส
