ได้มา” ฉังถงรีบเอ่ยเพื่อแสดงว่าเขามีความสามารถ
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี”
ความจริงแล้วฉังถงรู้สึกแปลกใจมาก อาจารย์เซียวเลือกเขาอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ และบอกว่าร้านค้านี้เขามอบให้ศิษย์พี่ของเขา ให้เขาคอยปรนนิบัตินางให้ดี
เขาเคยนึกว่าศิษย์พี่ของท่านอาจารย์เซียวก็ควรจะเป็นหญิงแต่งงานแล้วอายุสามสิบถึงห้าสิบปีคนหนึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่า น้ำเสียงนางจะฟังอ่อนวัยเช่นนี้ ดูท่าจะเป็นผู้วิเศษที่ไม่ธรรมดาจริงๆ เสียแล้ว นางจะต้องมีเคล็ดวิเศษรักษาความอ่อนเยาว์เป็นแน่!
เซี่ยเฉียวยังคงสวมหมวกที่มีผ้าคลุมหน้าไว้
ฉังถงก้าวเข้าไปข้างหน้า แล้วส่งมอบกล่องใบหนึ่งซึ่งภายในบรรจุเอกสารการครอบครองที่ดินและบ้านที่เป็นชื่อของนางให้
แต่ความเป็นจริงแล้ว…
นางยังไม่เคยได้พบหน้าศิษย์น้องคนนั้นเลย
ตอนที่นางมีอายุประมาณสามสี่ปีก็มีอาจารย์ผู้เฒ่าผู้หนึ่งมาที่วัด ท่านมีพรสวรรค์มีความสามารถมาก เมื่อเห็นว่านางยังเด็กและสุขภาพไม่ดี แต่ก็ยังเต็มใจที่จะเรียนอย่างหนัก จู่ๆ ก็เกิดจิตใจที่อยากจะถนอมความสามารถของนาง
อาจารย์ผู้เฒ่ารู้สึกหดหู่ไม่ยอมรับ จึงได้อยู่ที่วัดและสอนนางเองกับมือเป็นเวลาสองปี แม้ต่อมาท่านจะไม่ได้พำนักที่วัดนานๆ แล้ว แต่ก็จะมาฝึกฝนบำเพ็ญตนอยู่หลายๆ วันแทน ในทุกหนึ่งหรือสองปี
หลังจากที่รับนางเป็นศิษย์แล้ว ท่านอาจารย์ผู้เฒ่ายังรับศิษย์อีกจำนวนหนึ่ง
แต่นางก็ยังเป็นศิษย์พี่ใหญ่…
อันที่จริงๆ เซี่ยเฉียวก็อย
