รื่องชอบธรรม สุขภาพร่างกายของนางจะดีขึ้นได้หรือไม่นั้น ล้วนขึ้นอยู่กับฝีมือเล็กน้อยนี้ของนางเพื่อการดำเนินชีวิตต่อไปแล้ว
จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็นึกถึงวิญญาณที่อัปลักษณ์และเน่าเฟะตนนั้นที่นางเก็บไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งตอนนี้ยังคงถูกนางผนึกไว้ในอาวุธวิเศษ
พี่ชายใหญ่ของนางสืบคดีนั้นมาก็หลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าเขาพบเงื่อนงำอะไรบ้างหรือไม่ แต่เบาะแสอะไรที่นางสามารถให้ได้นางก็บอกไปหมดแล้ว หากเขายังสะสางคดีไม่ได้ นางก็คงได้แต่ต้องบังคับส่งวิญญาณของเหมยจื่ออู่ไปเกิดใหม่ ถึงแม้จะได้บุญจะน้อยไปหน่อย แต่ก็ดีกว่าไม่มี!
เซี่ยเฉียวเพิ่งจะนึกถึงคดีนี้ขึ้นมา บ่ายวันถัดมาเซี่ยผิงกั่งก็มาหานางที่สำนักศึกษาหลวง
สายตาที่เขาใช้มองนางนั้นออกจะแปลกๆ
“เจ้ารู้จักฆาตกรนั่นใช่หรือไม่” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยทันทีเมื่อพบเซี่ยเฉียว
ตาเซี่ยเฉียวเป็นประกายขึ้นมาทันที “พี่ชายใหญ่ท่านจับฆาตกรได้แล้ว?”
“เกือบแล้วล่ะ” เซี่ยผิงกั่งภายในใจซับซ้อน “ลักษณะพิเศษพวกนั้นที่เจ้าบอกข้า เจ้าทำนายออกมาได้จริงหรือ ทำไมข้าไม่เชื่ออย่างนั้นล่ะ”
เซี่ยเฉียวพูดอะไรออกมาบ้างในเวลานั้น?
นางให้เขาไปมองหาผู้หญิงมีเสน่ห์ที่อยู่ในวัยสี่สิบห้าสิบปี จะต้องมีไฝที่ใต้ตา และมีกลิ่นหอมมากด้วย!
ต่อมาตอนที่เขาสืบสวนคดีนี้ เขาไม่พบเบาะแสใดๆ เลยจริงๆ จึงลองตรวจสอบตามคำแนะนำนี้
มันทำให้เขาเจอใครคนหนึ่งจริงๆ!
เจ้าเหมยจื่ออู่คนนั้นเป็นคนลามกอยู่บ้าง ตอนที่เขานัดพบกับหญิง
