ลังโกรธ จึงไม่กล้าเข้าไปแทรกแซง ได้แต่ยืนหลบอยู่ข้างๆ
“ไม่เห็นก็แล้วไป” เซี่ยผิงกั่งยังคงทะมึน จากนั้นก็ยกแส้ขึ้น “ในเมื่อไม่มีใครเห็น ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าเซี่ยผิงไหวไม่ได้ดูแลของให้ดี ที่ควรถามก็ถามหมดแล้ววันนี้ ไม่มีเบาะแส แต่ถึงอย่างไรก็ต้องมีคนรับผิดชอบ ท่านพ่อท่านแม่ไม่ออกหน้า ก็คงต้องให้เขาผิดเอง”
ด้วยเหตุนั้น จู่ๆ ก็มีเสียง เผียะ ดังขึ้นจากขาของเซี่ยผิงไหว!
เซี่ยผิงไหวแยกเขี้ยวอ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวด และร้องเสียงดังในทันที
“พี่ชายใหญ่ ท่านจะฆ่าข้าหรือ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นะ!” เซี่ยผิงไหวรู้สึกไม่ไหวแล้ว ปวดแสบปวดร้อนที่ขาไปหมด
เซี่ยหนิวซานหนังตาเต้นกระตุกทันที
เขาไม่ออกหน้าหรอก หากออกหน้าจริงๆ เขาก็สู้ลูกชายไม่ได้นี่? เจ้าตัวเล็กเอ๋ย…คงต้องยอมลำบากบ้างนะ ลูกผู้ชายไม่ลำบากก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายหรอกใช่ไหม
คนในครอบครัวเฝ้ามองเซี่ยผิงกั่งฟาดเซี่ยผิงไหวอย่างบ้าคลั่งเป็นการลงโทษไปสิบที
หลังจากที่ฟาดเสร็จแล้วก็ปล่อยเขาลงมา
ทั้งบ้านเงียบเสียจนได้ยินเสียงเข็มหล่น
“พรุ่งนี้ค่อยแขวนต่อ เจ้าไปคิดไตร่ตรองให้ดี” เซี่ยผิงกั่งไม่สนใจความเป็นพี่น้อง เขาโหดร้ายกับเซี่ยผิงไหวราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูคู่แค้น เย็นชาจนทำให้คนขนหัวลุกด้วยความหวาดกลัว
เซี่ยผิงไหวถูกหามกลับห้องของเขาไปใส่ยา
พวกเขาจึงแยกย้ายกัน
หลูซื่อลากเผยหว่านเย่ว์กลับห้องทันที รีบปิดประตูทันทีเมื่อถึงห้อง ส่วนด้านนอกก็ให้หญิงรับใช้
