ตอนที่ 121 คิดเองเออเอง / ตอนที่ 122 น่าสงสารนะ
ตอนที่ 121 คิดเองเออเอง
จ้าวเสวียนจิ่งยิ่งมองม้าตัวนี้ก็ยิ่งรู้สึกแปลก
เมิ่งจี๋ฟังเหลือบมองรัชทายาท แล้วจึงก้มศีรษะประสานมือคำนับด้วยความเต็มใจ เอ่ย “สัตว์พวกนี้ล้วนแต่เชื่อฟังเซี่ยเฉียว องค์รัชทายาทคงไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อนใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
เขายังเอ่ยขึ้นต่อไปด้วยความภาคภูมิใจเล็กๆ ว่า “เซี่ยเฉียวเป็นเพื่อนที่กระหม่อมเพิ่งรู้จัก เทียบไม่ได้กับพระองค์ที่เรียนหนังสือคนเดียวมาตลอด ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะไม่เคยเห็นใครที่มีความสามารถมหัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน”
“ข้าไม่ได้สนิทสนมอะไรกับเจ้านะ” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วมองเขาด้วยท่าทางจริงจัง
“…” เมิ่งจี๋ฟังรู้สึกเสียหน้าขึ้นมาทันที
จ้าวเสวียนจิ่งยกยิ้ม “ดูเหมือนกับว่าเจ้าจะคิดเองเออเองไปคนเดียวนะ”
ย้ำเข้าไปอีก
เมิ่งจี๋ฟังคร่ำครวญพลางกุมหน้าอกของเขาไว้ “แม่นางเซี่ย พวกเราทำงานอยู่ด้วยกันที่นี่ตั้งนานแล้ว เจ้าบอกว่าไม่สนิทกับข้า? ข้ารู้ว่าข้าเป็นผู้รอบรู้มากความสามารถ องอาจเปี่ยมพลัง แม้เจ้ากลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดแล้วมาหาเรื่องเจ้า แต่ก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธความสัมพันธ์กันแบบนี้นี่”
เซี่ยเฉียวมองสายตาของเมิ่งจี๋ฟังที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน
เด็กคนนี้น่าจะมีบางอย่างผิดปกติ
ออกจะหุนหันพลันแล่นไปหน่อย น่าจะส่งไปอ่านคัมภีร์ที่วัดสักหลายๆ วัน
“แค่ร่วมมือกันชั่วคราว ไม่นับว่ารู้จัก อีกอย่าง รู้จักก็
