กลึกและใหญ่ ทรงพลังมาก หากฝ่าบาทเลือกมัน เกรงว่าจะเสียของอยู่บ้าง?” เมิ่งจี๋ฟังใจกล้าไม่เบา
เมื่อเขาพูดอย่างนี้ คนข้างหลังพวกนั้นก็เงียบกันไปหมด
มือข้างหนึ่งของรัชทายาทพิการไปแล้ว ปกติเขานั่งเกี้ยวหามมากกว่าขี่ม้า
“เจ้ายังกล้าพูดเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ หากพ่อของเจ้าซื่อสัตย์ตรงไปตรงมาได้อย่างเจ้าคงดีไม่น้อย” จ้าวเสวียนจิ่งกลับไม่ได้มีโทสะ เพียงยิ้มอย่างเย็นชา “วันนี้ตอนอยู่ในท้องพระโรง พ่อของเจ้าชมข้าเสียยกใหญ่ ชมจนข้าทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว”
“เป็นไปไม่ได้!” เมิ่งจี๋ฟังเอ่ยออกมาตามสัญชาตญาณ
“เด็กน้อย เจ้ากลับไปถามพ่อของเจ้าดูเอาเองเถิด” จ้าวเสวียนจิ่งเลิกคิ้วพลางตบไหล่เมิ่งจี๋ฟัง
เมิ่งจี๋ฟังหนังตากระตุกทันที ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยโทสะ
องค์ชายสี่เป็นญาติผู้พี่ของเขา ซึ่งแน่นอนว่าตระกูลเมิ่งย่อมสนับสนุนองค์ชายสี่อย่างเป็นทางการ แม้รัชทายาทจะเป็นทายาทที่ถูกต้องชอบธรรม แต่ในเมื่อพิการจะสืบทอดบัลลังก์ได้อย่างไร!
ท่านพ่อของเขาเป็นคนขององค์ชายสี่ เป็นไปไม่ได้ที่จะชมเชยรัชทายาท!
“จูงม้าให้ข้าหน่อย นานมากแล้วที่ข้าไม่ได้ขี่ม้า รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา ก็เลยว่าจะขี่ม้าตัวนี้ไปรอบๆ สนามฝึกยุทธ์สักร้อยรอบ” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้มเย็น “หากข้าตกลงมาจากม้า ตระกูลเมิ่งคงหมดอนาคตเป็นแน่”
ตอนที่ 122 น่าสงสารนะ
ต่อให้เมิ่งจี๋ฟังจะไม่เต็มใจแค่ไหน แต่เมื่อเป็นรับสั่งของรัชทายาท เขาจึงต้องทำตามแต่โดยดี
เซี่ยเฉียวมอง
