ในสำนักศึกษานัก
นางยังต้องรีบกลับบ้านไปคัดลอกหนังสืออีก เวลากระชั้นชิดมาก
ส่วนที่คอกม้าก็เหลือเพียงแค่ซย่าหย่าอวิ๋นอยู่คนเดียว
หลังจากที่เซี่ยเฉียวกลับไปแล้ว ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลงทีละน้อย ซย่าหย่าอวิ๋นทรุดตัวลงนั่งยองๆ บนพื้นและร้องไห้ เนื่องจากนางกำลังอาบน้ำให้ม้าอยู่ ดังนั้นนางจึงอยู่ด้านข้างของม้า
ทันใดนั้นม้าก็กระทืบเท้าอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย มันผายลม และขยับต้นขา จากนั้นมูลม้าสดก็หล่นลงมาเป็นก้อนๆ
หล่นลงบนของศีรษะของซย่าหย่าอวิ๋นพอดีพร้อมอุณหภูมิร้อนจัด ทันใดนั้นซย่าหย่าอวิ๋นก็คลั่งขึ้นมา!
“กรี๊ดๆ!…”
นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งไปทั่วคอกม้า ก่อนที่ซย่าหย่าอวิ๋นจะรีบพุ่งออกไปทันที
แม้แต่ผู้ดูแลที่อยากจะห้ามนางก็ยังห้ามไม่ได้…
น่าเสียดายที่เซี่ยเฉียวไม่ได้เห็นฉากนี้ ถ้าหากได้เห็นล่ะก็…
นางต้องนั่งกุมท้องหัวเราะงอหายอยู่ตรงนั้นสักครึ่งชั่วยามเป็นแน่!
…
อย่างไรก็ตามขณะที่เซี่ยเฉียวกำลังคัดลอกหนังสืออย่างตั้งใจ บรรยากาศภายในบ้านตระกูลเซี่ยก็ตกอยู่ในความตึงเครียดไม่น้อย
นางไม่ได้ไปเรือนหลัก เพราะว่าที่เรือนหลักตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย
เผยหว่านเย่ว์เลิกเรียนกลับมาบ้านแล้ว และตอนนี้นางก็ถูกเรียกตัวให้มายืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่เซี่ยผิงไหวถูกแขวนต่องแต่งอยู่
เซี่ยผิงกั่งกวาดตามองทุกคนรวมถึงพ่อของเขาด้วย ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “เซี่ยผิงไหว ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เจ้าเอาหยกนั่นไปไว้ที่ไ
