าระจริงๆ คนอื่นที่เขาไม่รู้อาจจะนึกไปว่าเป็นการสังหารบิดาแย่งภรรยาอะไรทำนองนั้น!
“ช่างมันเถอะๆ เจ้าไปคิดหาวิธีเอาเองก็แล้วกัน” เมิ่งจี๋ฟังปฏิเสธซย่าหย่าอวิ๋น
ซย่าหย่าอวิ๋นหน้าขาวซีดทันที นางรู้สึกราวกับถูกดูถูก “เซี่ยเฉียว เจ้านี่มันช่างเสแสร้งแกล้งทำเก่งเป็นที่สุด ออกคำสั่งม้า? เจ้าคิดว่าม้าพวกนี้เป็นสุนัขที่เจ้าเลี้ยงมาหรือ ถ้าถูกพวกมันเตะตายก็อย่าได้โทษคนอื่นก็แล้วกัน!”
ซย่าหย่าอวิ๋นพูดจบก็แค่นเสียงหนึ่งที ก่อนจะวิ่งไปที่คอกม้าของนาง
“ยังรั้นอยู่อีก” เมิ่งจี๋ฟังหัวเราะออกมา
จากนั้นทุกคนก็เริ่มทำงาน
เซี่ยเฉียวผ่อนคลายในทันที เมื่อเมิ่งจี๋ฟังนำม้าออกมาจากคอก นางก็ลูบขนมัน แล้วกระซิบข้างหูมันสองสามคำ นางกระซิบอะไรเมิ่งจี๋ฟังก็ไม่เข้าใจหรอก แต่รู้สึกว่ามันออกจะลึกลับ
อันที่จริงเซี่ยเฉียวก็แค่ท่องพระสูตรคัมภีร์สองสามประโยค ท่องอะไรไปเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับลัทธิเต๋าบ้าง ศาสนาพุทธบ้าง นอกจากนั้นยังท่องบทความที่อาจารย์ผู้เฒ่าหลี่ว์สอนให้ครั้งสองครั้งด้วย
สัตว์ชนิดนี้สามารถรับรู้ถึงความดีและความชั่วของมนุษย์ได้ พูดอะไรให้มากหน่อยด้วยน้ำเสียงอันสงบ ม้าพวกนี้ย่อมรับรู้ได้ว่านางไม่ได้มีเจตนาร้าย
ตอนที่ 120 ไม้ผุมิอาจแกะสลักได้
แน่นอนเซี่ยเฉียวรู้สึกว่านี่เป็นพรสวรรค์พิเศษที่เกิดมาพร้อมกับนาง
นางชงตัวเองมาตั้งแต่ยังเล็ก ดวงชะตาพิฆาต น่าอนาถเกินไปจริงๆ ดังนั้นสวรรค์จึงมอบความสามารถในการใกล้ชิดแ
