ละสื่อสารกับสัตว์ต่างๆ ให้นางเป็นการปลอบใจ
พวกเมิ่งจี๋ฟังต่างก็ตกตะลึงกันไปหมด
เดิมทีเขาคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่อาจเกิดขึ้นได้กับม้าแค่ตัวเดียว อย่างไรก็ตาม ภายหลังแม้ม้าทุกตัวที่เขาจูงออกมาจะออกอาการลังเลไม่ยินยอมในตอนแรก แต่เมื่อมาถึงมือเซี่ยเฉียวพวกมันกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลายเป็นสัตว์เลี้ยงที่ตื่นเต้นดีใจขอให้นางสัมผัสลูบไล้ไปเสียอย่างนั้น!
เลื่อมใส!
ไม่เลื่อมใสไม่ได้แล้ว!
ด้วยความสามารถนี้ของเซี่ยเฉียว พวกเขาสามารถทำงานได้สองเท่าโดยใช้ความพยายามเพียงครึ่งเดียว!
และไม่ต้องถูกม้าเตะ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความอัปยศอดสู นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด!
ทางฝั่งเซี่ยเฉียวรู้สึกสบายอกสบายใจ แต่ฝั่งซย่าหย่าอวิ๋นกลับประสบอุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่า แน่นอนว่าไม่ใช่ม้าทุกตัวในที่นี้จะเชื่อง แม้แต่ม้าสองแถวของเซี่ยเฉียวและซย่าหย่าอวิ๋นที่ส่วนใหญ่เป็นม้าเล็ก ผู้ดูแลก็ตัดสินใจถูกแล้ว ถึงเมิ่งจี๋ฟังจะหน้าไม่อายก็ตาม แต่เขาก็ไม่กล้าทะเลาะกับผู้หญิง จึงแอบลดภาระงานให้นางทั้งสองคน
แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น เจ้าม้าพวกนี้ก็ใช่ว่าจะเชื่อฟังทุกตัว
ซย่าหย่าอวิ๋นเองก็เป็นมือใหม่ไม่ชำนาญ นางไม่ระวังเลยเป็นเหตุให้แปรงติดขนม้าไปสองครั้ง ทันใดนั้นม้าก็เกิดคลั่งขึ้นมาทันที
ม้าตัวนั้นหมุนวนไปรอบเสาถึงสองรอบ พลางส่งเสียงร้องลั่นออกมา จู่ๆ ก็พยศขึ้นมา ทั้งยังกระแทกโดนซย่าหย่าอวิ๋นไปหนึ่งที แม้นางจะไม่ได้บาดเจ็บมาก
