าอัศจรรย์จริงๆ โดยเฉพาะมือที่สามารถฝึกม้าได้นี้ จะให้นางนำม้าเดินไปเรียงแถวในเมืองหลวงก็ยังได้!
“ทำไมเจ้าไม่สอนข้าฝึกม้าล่ะ แล้วต่อไปข้าจะดูแลเจ้าเอง รับรองเลยว่าในสำนักศึกษานี้คงมีไม่กี่คนหรอกที่จะกล้าหาเรื่องเจ้า!” เมิ่งจี๋ฟังรีบเอ่ย
“ไม่สอน ไม้ผุมิอาจแกะสลักได้[1]” เซี่ยเฉียวเหลือบมองเขา เอ่ยเลี่ยงไป
หน้าตาท่าทางดุดันเช่นนี้ยังอยากที่จะฝึกม้า
สมควรโดนเตะ
“ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่รู้หรอกนะว่าข้าเป็นใคร” เมิ่งจี๋ฟังครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม
หลังจากที่เขาพูดจบก็ขยิบตาให้พี่น้องของเขา จากนั้นพี่น้องที่อยู่ข้างๆ ก็เข้าใจในทันที “คุณชายของเราคือ…”
แต่ก่อนที่คำพูดเหล่านี้จะออกมา สายตาของพวกเขาเหล่านั้นก็มองไปยังที่อื่น
เงาร่างหนึ่งกำลังเดินตรงมา จากนั้นหลายคนก็น้อมตัวลงและประสานมืออย่างรวดเร็ว เอ่ย “ฝ่าบาท”
เซี่ยเฉียวหันกลับไป
องค์ชายรัชทายาทมาได้อย่างไร หรือว่าเขาก็ถูกลงโทษให้มาที่นี่ด้วย? ใครกันช่างกล้าขนาดนั้น
ไม่น่าเป็นไปได้นะ ได้ยินมาว่าเขาเล่าเรียนจบไปนานแล้วนี่ ตอนนี้นอกจากผู้ดูแลสำนักศึกษาคงไม่มีใครกล้าสั่งสอนเขาแล้วกระมัง?
“ข้าได้ยินมาว่ามีม้าป่ามาใหม่จำนวนหนึ่งก็เลยมาดูเสียหน่อย” จ้าวเสวียนจิ่งกวาดตามอง “ดูเหมือนว่าม้าป่าชุดนี้จะไม่เหมือนกับที่ข้าคิดเอาไว้?”
นี่ใช่ม้าป่าแน่หรือ!
โอ้ ตัวที่ยืนอยู่ข้างเซี่ยเฉียว ตัวนั้นแหละ!
ท่าทางสง่างาม แต่ใต้ท้องเปิดโล่งขนาดนั้นหมายความว่าอย่าง
