ก็ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ “ในเมื่อแม่นางเซี่ยบอกว่าไม่เป็นไร หากอย่างนั้นก็เอาตามที่ข้ากำหนดเมื่อสักครู่ คนละหนึ่งแถว ห้ามอู้!”
ผู้ดูแลคอกม้าพูดจบก็เดินออกไป
มีบ่อน้ำ แปรงสำหรับทำความสะอาดม้า และอุปกรณ์ทำความสะอาดอยู่ใกล้ๆ
“เจ้าโง่หรือเปล่า งานเบาไปครึ่งหนึ่งเจ้ากลับไม่ยินดี?” เมิ่งจี๋ฟังขมวดคิ้วและรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกยั่วยุ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “ไม่อย่างนั้นเอาอย่างนี้ไหม ร่างกายเจ้าไม่ค่อยดีไม่ใช่หรือ ประเดี๋ยวเจ้าแกล้งทำเป็นตายสร้างเรื่องสิ ว่าอย่างไร ข้าคือเมิ่งจี๋ฟัง ข้ารับรองว่าเจ้าทำแบบนี้ไม่มีอะไรเสียหายหรอก”
เมิ่งจี๋ฟังเป็นใครนางไม่รู้จัก
แต่นางยังอยู่ดีอยู่นี่ ตอนนี้นางอารมณ์ดีและยังไม่คิดที่จะแกล้งตาย
ด้วยเหตุนี้นางจึงไปแบกน้ำ
นางกลัวว่าตัวเองจะหมดแรงมากเกินไปจึงแบกน้ำไม่มาก หลังจากจูงม้าออกมาจากคอก นางก็กวาดคอกก่อน แล้วจึงมองหาอานม้าไม้จากบริเวณโดยรอบ จากนั้นเซี่ยเฉียวก็ตบศีรษะม้าและลูบขนมัน ม้านอนราบลงกับพื้นทันที
เซี่ยเฉียวก็นั่งลงบนอานม้าก่อนจะเริ่มแปรงขนให้ม้าอย่างผ่อนคลาย
วัดสุ่ยเย่ว์อยู่ในหุบเขา โม่หลิงจื่อก็ไม่ค่อยวุ่นวายอะไรกับนาง แค่ให้แน่ใจว่านางไม่ตายก็พอ นางจึงเลี้ยงสัตว์มากมายตอนที่อยู่ในวัด
เมื่อเห็นนางแล้วสัตว์ตัวน้อยเหล่านี้ส่วนใหญ่จะเชื่องกับนาง สงสัยว่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวกับการที่นางโตมาในวัดเต๋า จึงมีจิตใจอันสงบ เพราะสัมผัสกับพลังของเทพเซียน
แน่น
