อนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น
สรุปก็คือมีม้าเพียงไม่กี่ตัว และนางไม่ต้องกังวลว่ามันจะดีดเอา
นางทำงานสบายๆ จนทำให้พวกเมิ่งจี๋ฟังอึ้งไป้
“ไม่ใช่สิ…อาบน้ำม้ามันง่ายขนาดนี้เลยหรือ ทำไมเมื่อก่อนตอนที่ข้าทำจะต้องคอยยกไม้ยกมืออยู่ตลอด พอทำเสร็จก็เมื่อยล้าจนยกแขนไม่ขึ้น” ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะลูบหน้าลูบตาตัวเอง
นี่มันภาพลวงตาสินะ?!
เมิ่งจี๋ฟังขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็เลียนแบบนางด้วยการจูงม้าออกมาจากคอกตัวหนึ่งเช่นกัน
แต่ม้าตัวนั้นดูเหมือนจะแค้นเขาอยู่ มันส่งเสียง ฟืดฟาด เท้าก็ไม่อยู่นิ่งราวกับต้องการสร้างความจลาจลสักเล็กน้อย
“นอนลง!” เมิ่งจี๋ฟังตบศีรษะม้าหนึ่งที
“ฮี้…” ม้าตัวนั้นยกขาทั้งคู่ขึ้นอย่างขัดขืน ราวกับพยายามจะสลัดให้หลุดออกจากบังเหียน
“…” เมิ่งจี๋ฟังหนังตากระตุก จากนั้นเขาก็ลูบขนมันเล็กน้อย กลับกลายเป็นอึดใจถัดมาก็มีเสียง พลั่ก ดังขึ้น ปรากฏว่าม้าเตะเมิ่งจี๋ฟังด้วยกีบเท้าหลังทันที
ทันใดนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้าหนึ่งทีเพื่อสงบอารมณ์
ส่วนเซี่ยเฉียวกวาดสายตาไปทางด้านข้าง นางยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย
สมควร
ตอนที่ 118 ร่วมมือกันได้
เซี่ยเฉียวยังคงทำงานต่อไป นางแปลงขนที่ท้องม้า จากนั้นก็ตบๆ มัน เจ้าม้าพลิกตัวสลับข้างให้นางแปรงขนมัน
สถานการณ์ทางด้านเซี่ยเฉียวเป็นไปอย่างสบายๆ จนทำให้คนอื่นอิจฉา
แต่ตรงอื่นนั้น…
ถึงอย่างไรซย่าหย่าอวิ๋นก็เคยได้เรียนขี่ม้ายิงธนูมาแล้ว นางจึงคุ้นเคยกับมันอยู่บ้าง แต
