มื่อเซี่ยเฉียวได้ยินดังนั้น นางจึงมีการตอบสนองเขาแล้ว “ข้าใจดี หน้าตาดี ม้าตัวนี้จึงรู้สึกสนิทใจกับข้าก็เท่านั้น”
“ข้าก็ไม่ได้หน้าตาเลวร้ายอะไรนี่” เมิ่งจี๋ฟังขมวดคิ้วแล้วเหลือบมองเซี่ยเฉียว
จากนั้นก็รู้สึกสูญเสียความมั่นใจไปบ้างเล็กน้อย
หญิงผู้นี้มีความงดงามตามธรรมชาติ ที่สำคัญเป็นเพราะนางมีอารมณ์ที่ดี แฝงความรู้สึกสงบนิ่ง เมื่อสักครู่ตอนที่เขาอยู่ใกล้ยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากนาง ซึ่งทำให้รู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้กลิ่น
“เจ้าสอนข้าบ้างได้ไหม” เมิ่งจี๋ฟังเอ่ยอีก
“สอนไม่ได้หรอก แต่ร่วมมือกันน่ะพอได้” เซี่ยเฉียววางงานในมือของนางลง
