สายตายืนหยัดไม่ยอมแพ้ หากพวกนางไม่ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทั้งหมด พวกนางก็คงจะคิดว่านางถูกรังแกกลั่นแกล้งจริงๆ!
ในพริบตาเดียวทุกคนก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัว
“เกิดอะไรขึ้น” อาจารย์หลี่ว์ผู้ชราเหนื่อยหน่ายใจอย่างยิ่ง
“นาง! นางสาดหมึกบนแท่นฝนหมึกใส่ข้า! ท่านอาจารย์ เซี่ยเฉียวทำเกินไปแล้ว! นางทำอย่างนี้ได้อย่างไร!” ซย่าหย่าอวิ๋นเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกมา
เซี่ยเฉียวเม้มปากและก้มหน้าลง “ท่านอาจารย์…ลงโทษข้าเถอะ ข้าทำเอง”
อาจารย์หลี่ว์ผู้ชราถอนหายใจ “ทำไมเจ้าทำอย่างนั้น”
“แม่นางซย่าดูถูกน้องชายของข้า แม้ว่าน้องชายของข้าจะดื้อรั้น แต่เรื่องที่เขาไม่เคยทำเขาก็ไม่เคยทำจริงๆ จะยอมให้คนมาใส่ความเขาได้อย่างไร ฝีปากของข้าไม่ดีเท่าแม่นางซย่า ในช่วงเวลาบีบคั้นข้าก็ไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร ข้าก็เลยลงมือ” เซี่ยเฉียวท่าทางเหมือนเด็กน้อยที่เชื่อฟังเอ่ยขึ้นอีก
“พวกเจ้าพูดมาหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น” อาจารย์หลี่ว์เองก็ไม่ได้เชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของเซี่ยเฉียว เขาจึงหันไปถามคนอื่นๆ
ทุกคนค่อนข้างงุนงง
เพราะซย่าหย่าอวิ๋นหาเรื่องนางจริงๆ
อีกอย่างมันก็เป็นเพราะพวกนางพูดอะไรไม่สมเหตุสมผลก่อน ทำให้เซี่ยเฉียวอารมณ์ไม่ดี จากนั้นเซี่ยเฉียวจึงโกรธและลงมือ…
แต่เมื่อครู่ท่าทางของเซี่ยเฉียวไม่ได้น่าสงสารไม่ได้ดูเหมือนถูกรังแกขนาดนี้…อย่างไรก็ตามปฏิกิริยาของเซี่ยเฉียวนั้นยากที่จะบรรยาย
จึงบอกเล่าเรื่องราวทั้งหม
