ด ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงคำพูดน่ารังเกียจที่เซี่ยเฉียวพูดกับซย่าหย่าอวิ๋นด้วย
อาจารย์หลี่ว์ผู้เฒ่ามองเซี่ยเฉียวด้วยสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง
เซี่ยเฉียวยืดคอขึ้นอย่างเงียบๆ สายตาของนางวาดผ่านไปยังที่แห่งหนึ่ง
“วิญญูชนขยับปากไม่ขยับมือ[1] อย่าคิดว่าพวกเจ้าเป็นผู้หญิง แล้วจะทำเรื่องหยาบคายเช่นนี้ได้!” อาจารย์หลี่ว์ผู้เฒ่ากล่าวอย่างดุเดือด “แม้พวกเจ้าจะใช้ปากวิวาทก็ควรรู้ว่ายังมีทางหลบเลี่ยงได้ พวกเจ้าคนหนึ่งทะเลาะกันด้วยคำพูด อีกคนทำอะไรโดยไม่คิด สมควรโดนลงโทษทั้งคู่! พวกเจ้าสองคนต้องไปทำความสะอาดคอกม้าตอนบ่ายนี้!”
ได้อย่างไร!
ซย่าหย่าอวิ๋นจ้องเขม็งท่าทางไม่ยอมเชื่อฟัง
เซี่ยเฉียวกลับต่างออกไป นางเลิกคิ้วอย่างพอใจและพยักหน้า “ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะของอาจารย์ ศิษย์รู้ตัวว่าทำผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”
“…” ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
เซี่ยเฉียวผู้นี้อดทนอดกลั้นเก่งเกินไป…นางออกจะน่ากลัวอยู่บ้าง…
ซย่าหย่าอวิ๋นแทบจะร้องไห้ตลอดเวลาเรียนช่วงเช้า ส่วนเซี่ยเฉียวสีหน้าไม่มีเปลี่ยน นางนิ่งสงบมาก ยังมีอยู่สองครั้งที่นางเป็นคนเริ่มลุกขึ้นและตอบคำถามของอาจารย์ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ยิ่งเกิดอย่างนี้ขึ้นในใจทุกคนก็ยิ่งตื่นตระหนก
ทันใดนั้นพวกนางก็มีความรู้สึกราวกับว่ากำลังล่วงเกินคนโหดเหี้ยมคนหนึ่งไปเสียแล้ว
ตอนที่ 116 ถูกลงโทษ
เซี่ยเฉียวรู้ดีว่าข้อด้อยของตัวเองคือนางอ่อนแอเกินไป
แม้คนที่อ่อนแอเกินไปจะสามารถปลุก
