ตอนที่ 113 โมโหยิ่งนัก / ตอนที่ 114 พวกอายุสั้นลงมือแล้ว
ตอนที่ 113 โมโหยิ่งนัก
สรุปว่าไม่ได้ช่วยขอความเมตตาแทนเขานี่?!
พี่หญิงใหญ่ทำแบบนี้ได้อย่างไร!
เขายังไม่ทันจะได้ร่ำร้อง ก็ถูกไล่ออกไปข้างนอกแล้ว
เซี่ยผิงกั่งโกรธแล้วจริงๆ ที่เรือนด้านหน้าของตระกูลเซี่ยมีสนามต่อสู้เล็กๆ อยู่ ปกติสองคนพ่อลูกก็จะฝึกยุทธ์กันที่นั่น นอกจากนั้นที่นั่นยังมีต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง เซี่ยผิงไหวถูกนำตัวไปแขวนไว้บนนั้นทันที
“วันนี้เจ้าไม่ต้องไปสำนักศึกษาแล้ว เดี๋ยวข้าจะให้เด็กรับใช้ไปขอลาหยุดให้เจ้า ไม่มากหรอก หยุดไปสักเดือนก็แล้วกัน!” น้ำเสียงของเซี่ยผิงกั่งราวกับการทรมานเพื่อสอบสวนในยมโลก
เซี่ยผิงไหวร้องไห้โศกเศร้า “ข้าไม่ได้ทำหายจริงๆ นะ!”
อยู่ดีๆ หยกจะหายไปไหนได้!
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะแขวนเจ้าไว้ที่นี่ทุกวันวันละสี่ชั่วยามเต็ม อาหารการกินเจ้าจัดการเอง เช่นเดียวกับการลงโทษที่ผ่านมา ใครกล้าปล่อยเจ้า เอาของว่างให้เจ้ากินข้าจะตีคนนั้นให้ตาย” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยพลางกวาดตามองทุกคนในบ้านไปพลาง
มันคิดว่ามันเป็นใครถึงกล้าทำหยกหาย!
ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ยังกล้าเอามาใช้ต่อหน้าเขา?!
ข้าจะทำให้มันเสียใจไปตลอดชีวิต!
ในใจของหลูซื่อหวาดผวา และก็ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว ใบหน้าของนางจึงได้ตื่นตระหนกขาวซีด และสั่นไปหมดทั้งตัวจนยืนไม่นิ่งแล้ว
หวังว่าคงจะไม่ใช่อย่างที่นางคิดนะ!
เซี่ยผิงไหวแกว่งไปแกว่งมาอยู่ด้านบน