รกที่นางได้เห็นน้องชายน้องสาวคู่นี้ นางก็รู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดโดยสายเลือด
“พรุ่งนี้ผิงไหวคงจะกราบอาจารย์ไม่สำเร็จแน่” เซี่ยเฉียวมอองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะพูดขึ้นอย่างกะทันหัน
“???” ชุนเอ๋อร์อึ้งไปทันที
แม้ว่านางจะไม่ได้จงใจมองโหงวเฮ้งของเขา แต่เมื่อกวาดสายตาออกไป นางก็สามารถรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างได้เสมอ โหงวเฮ้งของเซี่ยผิงไหวไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก กระทั่งหม่นหมองลงไปอีกเล็กน้อย ดังนั้นการกราบอาจารย์ต้องไม่สำเร็จอย่างแน่นอน
“แล้วทำไมท่านถึงให้ของแก่เขาล่ะ” ชุนเอ๋อร์สงสัย
“อยากดูเขาโดนอัดน่ะ?” เซี่ยเฉียวหัวเราะเสียงไพเราะราวกับระฆังเงิน
“…” ชุนเอ๋อร์ทำหน้างง
เช้าวันรุ่งขึ้น พระอาทิตย์สาดแสงจ้า
เซี่ยเฉียวไม่ได้รีบไปเรียน แต่กลับไปที่เรือนหลักเพื่อกินข้าว
“วันนี้เจออาจารย์ เจ้าอย่าลืมทำตัวให้สุภาพเข้าไว้ล่ะ ต่อหน้าอาจารย์แม้เจ้าจะเสแสร้งก็ต้องทำสักวัน ให้เป็นศิษย์ให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน เข้าใจไหม?!” บนโต๊ะกินข้าวเซี่ยผิงกั่งดุดันอย่างยิ่ง
“ตกลงๆ ข้ารู้แล้วน่า!” เซี่ยผิงไหวรำคาญ
“จริงสิ นังหนูรองล่ะ” ภายใต้ความกดดันของหลูซื่อ คำเรียกเผยหว่านเย่ว์ของเซี่ยหนิวซานเปลี่ยนไปแล้ว
หลูซื่อยิ้มก่อนจะเอ่ย “นางบอกว่ามีการบ้านที่นางทำไม่ได้ วันนี้จึงรีบไปสำนักศึกษาแต่เช้าเพื่อถามอาจารย์เจ้าค่ะ”
เซี่ยหนิวซานพยักหน้า
“ประเดี๋ยวข้าไปส่งเจ้า พบท่านอาจารย์ด้วยกันดีกว่า?” เซี่ยเฉียวมองเซี่ยผิงไหวด้วย
