สีหน้าอ่อนโยน “เรื่องอ่อนน้อมถ่อมตนนี่ข้าก็พอไปวัดไปวาได้ เจ้าเรียนรู้จากข้าระหว่างทางก็แล้วกัน”
เซี่ยผิงไหวหงุดหงิดร้อนรน “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกขอรับ”
เขาคิดมาดีแล้ว วันนี้ตอนที่ไปพบอาจารย์ เขาจะทำตัวดื้อรั้นไม่เชื่อฟังหรือไม่ก็ทำเป็นโง่เขลาสักหน่อย พวกอาจารย์ต่างก็หัวโบราณกันทั้งนั้น หากเห็นว่าเขาไม่มีคุณสมบัติเพียงพอก็คงจะขับไล่เขาออกมาทันที!
แต่ถ้าหากพี่หญิงใหญ่จะตามเขาไปด้วย เขาจะทำอย่างไรล่ะ
“หรือว่าเจ้ามีเหตุผลอะไรที่พูดไม่ได้หรือน้องชาย” เซี่ยเฉียวไม่ได้มองหน้าเขา นางกินข้าวพลางถามเขาอย่างไม่รีบร้อน
เซี่ยผิงไหวตกใจและส่ายหน้าปฏิเสธทันที “ไม่มี!”
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปเอง พวกเราสองพี่น้องควรจะพูดคุยกันให้มากขึ้น” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีกครั้ง
เซี่ยผิงไหวหนังตากระตุกทันที
เซี่ยผิงกั่งรู้สึกไม่วางใจอยู่บ้าง เขามักจะรู้สึกว่าเด็กคนนี้สงบนิ่งขนาดนี้จะต้องมีอะไรปิดปังอยู่แน่ คิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยว่า “เจ้าเอาหยกนั่นออกมาให้ข้าดูหน่อย”
“อ่อ” เซี่ยผิงไหวจนใจ เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อเพื่อค้นหา
แต่พอค้นดูเขาก็ตกตะลึงแล้ว
ใบหน้าของเขาเครียดเขม็งขึ้นมาทันที
“หยก หยก… หยกของข้าอยู่ที่ไหน! อา! หยกของข้าล่ะ?”
ตอนที่ 112 ชะตาขาด
เซี่ยผิงไหวผุดลุกขึ้นยืน และรีบถอดเสื้อนอกของเขาออกต่อหน้าทุกคนทันที จากนั้นก็เริ่มค้นหาในเสื้อผ้า
ใบหน้าของเขาขาวซีดโศกเศร้าราวกับคนกำลังไว้ทุกข์
“พี่ชายใ
