หญ่ หยกของข้าถูกขโมยไปแล้ว ถูกขโมยไป…จริงๆ ท่านต้องเชื่อข้านะ…” เซี่ยผิงไหวตกใจจนแทบบ้า
จบกัน จบกัน!
เซี่ยผิงกั่งลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าโกรธจัด
เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างเซี่ยผิงไหวก่อนจะหิ้วคอเขาขึ้นมาทันที “เจ้าไม่ได้กำลังเล่นลูกไม้กับข้าอยู่หรอกใช่ไหม!”
“…” ไม่ใช่จริงๆ นะ!
มันถูกขโมยไปจริงๆ
“เดี๋ยวก่อน! ข้าอาจจะลืมไว้ในห้องไม่ได้เอามาด้วย…” เซี่ยผิงไหวกลืนน้ำลาย หรือว่าเขาจะวางมันไว้บนโต๊ะตอนที่เขาอาบน้ำเมื่อคืนนี้?
“ตกลง ข้าจะไปหาที่ห้องกับเจ้า หากวันนี้หาหยกนี่ไม่เจอล่ะก็ เฮอะ ข้าก็จะไม่มีน้องชายอีกต่อไป” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเย็นเยียบ เสียงหัวเราะของเขาทำให้ทุกคนในบ้านไม่กล้าส่งเสียงอะไรออกมา
รวมถึงเซี่ยเฉียวด้วย
เจ้าหมีนี่…พี่ใหญ่คิดจะกินคนหรือ
แต่เซี่ยเฉียวก็แปลกใจเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเซี่ยผิงไหวจะกล้าทำของหายไปเลยเช่นนี้ ยังคิดว่าเซี่ยผิงไหวจะแสร้งทำเป็นไปกราบอาจารย์ จากนั้นก็ยั่วโมโหอาจารย์เพื่อให้คนอื่นมองว่าอาจารย์เป็นคนปฏิเสธเขาเอง!
นั่นจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด!
ถึงอย่างไรชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยก็ไม่ได้ดีอยู่แล้ว หากอาจารย์ไม่เต็มใจยอมรับศิษย์ก็เป็นเรื่องปกติ
เซี่ยผิงกั่งลากเซี่ยผิงไหวกลับไปที่เรือนทันที
เซี่ยหนิวซานและหลูซื่อติดตามมาด้วย ทันทีที่พวกเขาเข้าห้องไปก็ตะโกนเรียกคนให้มาช่วยกันค้นหา
เซี่ยผิงไหวเองก็พุ่งเข้าไปด้วย เข้าไปค้นหาทั้งบนโต๊ะบนเตียงอยู่หลายรอบ แต่หาอยู่นานก็ยัง
