หาหยกไม่พบ!
ใบหน้าของเขาขาวซีดลงเรื่อยๆ ดูเหมือนกับกำลังจะเป็นลมแล้วอย่างนั้น
เซี่ยผิงกั่งยืนตระหง่านขวางอยู่ตรงประตูอย่างกับเสาหิน
“ข้าไม่รู้ มันถูกคนขโมยไปจริงๆ นะ!” เซี่ยผิงไหวเริ่มโวยวาย
“ของนั่นข้าเป็นคนให้เจ้าเองกับมือ ไม่ว่าเจ้าจะจงใจทำหายหรือถูกคนขโมยไปก็ตาม ต่างก็เป็นเพราะเจ้าไม่ได้รักษาของให้ดี ต้องลงโทษ” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเสียงเย็นเยียบ “ใครก็ได้เอาตัวไปมัดไว้!”
“ไม่ได้นะ! พี่ชายใหญ่ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด!” เซี่ยผิงไหวร้องตะโกนทันที “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าจะตายอยู่แล้วนะ!”
เซี่ยหนิวซานมองเซี่ยผิงกั่งด้วยสีหน้าขอความเห็นใจ “เอ่อ…กั่งเอ๋อร์…”
“ท่านไม่สามารถสั่งสอนลูกของตนเองได้ ข้าช่วยท่านสั่งสอนเอง ท่านพ่อมีปัญหาหรือ!” น้ำเสียง้เซี่ยผิงกั่งดังกังวานราวกับระฆัง
ใบหน้าเซี่ยหนิวซานกระตุกทันที “อืม เจ้าเด็กคนนี้ต้องได้รับการสั่งสอน! หยกชิ้นนั้นมีราคามากเชียวนะ! เจ้าทำหายไปได้อย่างไร หากขายไปก็คุ้ม!”
“…” เซี่ยผิงไหวหนังตาเต้นกระตุกทันที
ชะตาเขาขาดแล้ว
หลูซื่อตกใจจนนิ่งไปตั้งแต่แรกแล้ว นางจะกล้าพูดอะไรที่ไหน
เซี่ยผิงไหวมองไปยังเซี่ยเฉียวเพื่อขอความช่วยเหลือ “พี่หญิงใหญ่ พี่สาวของข้า ท่านช่วยข้าด้วย!”
เซี่ยเฉียวพยักหน้า จากนั้นนางก็เดินไปรอบๆ ห้องหนึ่งรอบก่อนจะออกมา
นางถือกรงตั๊กแตนหกเจ็ดตัวไว้ในมือ
“พี่ชายใหญ่ ต้าสยงที่ข้าเลี้ยงไว้ชอบกินเจ้านี่ที่สุด…ข้าขอไปได้ไหม…” นางพูดอย่างเอียงอ
