ะดาษมา
“…” เซี่ยผิงไหวรู้สึกได้ถึงลูกศรอีกดอกที่หน้าอก หลังจากเขียนเสร็จแล้ว เขายังต้องมอบทองแดงสองอีแปะให้กับเซี่ยซีสำหรับค่าแรง…
เพราะนี่เป็นกฎที่เขาสร้างขึ้นมาตอนเกลี้ยกล่อมน้องสาวให้ทำงานแทนเขา ดังนั้น…
หากเขารู้อย่างนี้แต่แรก เขาก็ควรจะมีมโนธรรมหน่อย…
เซี่ยเฉียวรับสัญญาใช้หนี้มาอย่างใจเย็น
ถึงแม้จะผ่อนชำระ แต่ก็ถือได้ว่าเป็นการขายได้เงินมาแล้ว ทั้งยังไม่เป็นการทำลายชื่อเสียง กระทั่งเงินทองก็ไม่รั่วไหลออกนอก
นางกำไรแล้ว
เซี่ยเฉียวกลับไปพักผ่อนด้วยความพึงพอใจอย่างมาก
เซี่ยผิงกั่งก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย เขาเหนื่อยมากแล้ว สองสามวันนี้ก็มัวแต่สืบสวนคดี
ทันทีที่สองพี่น้องจากไป เซี่ยผิงไหวก็วิ่งไปที่ห้องของหลูซื่อด้วยหน้าตาโศกเศร้าเพื่อให้นางปลอบใจ
พล่ามบ่นถึงความทุกข์ความไม่พอใจ
“ท่านอาจารย์เซียวนั้นเก่งมาก เจ้าติดตามเรียนรู้จากเขาก็ไม่เลวเลย แต่ที่พี่สาวเจ้าต้องการเงินจากเจ้านี่ไม่ถูกจริงๆ รอให้ท่านพ่อกลับมา ข้าจะพูดกับเขาเอง” หลูซื่อหน้านิ่ว
“สัญญาใช้หนี้ข้าก็เขียนไปแล้ว ลูกผู้ชายต้องรักษาคำพูด หากข้าไปฟ้องท่านพ่อ พี่ชายใหญ่ก็ตีข้าตายพอดีสิ ไม่ต้องพูดหรอกขอรับ” เซี่ยผิงไหวสั่นศีรษะ เขาแค่อยากจะมาอ้อนแม่เท่านั้น “ท่านแม่ พี่ชายใหญ่เคาะกะโหลกข้าอีกแล้ววันนี้ หากเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ข้าต้องโดนเคาะกะโหลกจนโง่แน่ๆ!”
หลูซื่อยิ้มอย่างเหนื่อยหน่ายและลูบศีรษะของเขาตามคาด
หลังจากเลี้ยงดูเ
