นี่!
“ท่านแม่ นี่คือลูกชายที่ว่าอยู่ข้างท่านแม่หรือ” เผยหว่านเย่ว์พ่นลมหายใจ “ช่างปะเหลาะ เจ้าเล่ห์ พูดฟังดูดี แต่ก็แค่มาขอเงินท่านแม่มิใช่หรือ”
“เฮ้อ ข้าก็ไม่ได้อยู่สบายนักหรอกนะ ถ้าหากข้ามีลูกชายได้สักคนก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้ บ้านนี้ก็มีคุณชายอยู่แค่สองคน เจ้าผิงกั่งนั่นนิสัยเป็นอย่างไรเจ้าก็เห็นอยู่ ข้าจะทำอย่างไรได้ล่ะ ก็ได้แต่ต้องเอาใจเจ้าตัวเล็กนี่แหละ!” หลูซื่อลูบหว่างคิ้วของนาง
“โชคดีที่ถึงแม้ผิงไหวจะดื้อรั้นไปบ้าง แต่ก็ยังมีผู้ใหญ่อย่างข้าอยู่ในใจ อย่างไรก็ดีกว่านังหนูเซี่ยเฉียวนั่นนะ” หลูซื่อปลอบใจตัวเอง
เผยหว่านเย่ว์มองหลูซื่อเป็นอย่างนี้ แล้วก็รู้สึกว่าตนไม่มีอนาคตอะไรเลยแม้แต่น้อย
ลูกของคนอื่นจะเข้าข้างนางอย่างสุดใจได้อย่างไร
ในเวลานี้เซี่ยเฉียวกลับมาที่เรือนของนางแล้ว
ชุนเอ๋อร์กำลังพูดกับนางอยู่ข้างๆ
“คุณชายรองดูเหมือนจะไม่ต้องการกราบอาจารย์ ท่านมอบหยกให้เขาอย่างนี้ เขาจะไม่พอใจท่านหรือไม่” ชุนเอ๋อร์เอ่ยถาม
