พอพูดจบเซี่ยผิงไหวก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย
จะทำอย่างไรได้ล่ะ
หยกเจ้าปัญหานี่
“เย่ว์เอ๋อร์ พี่ชายใหญ่ของเจ้านิสัยเช่นนั้น…น่ากลัวจริงๆ” หลูซื่อไม่กล้าที่จะยั่วโมโหเขา
นึกถึงตอนที่เด็กคนนั้นถึงกับกล้าต่อยตีอาจารย์ของสำนักศึกษา
เลยโด่งดังขึ้นมาในสงครามเดียว!
เผยหว่านเย่ว์กำหมัดและจับผ้าเช็ดหน้าในมือไว้แน่น
เป็นข้ออ้างทั้งหมดนั่นแหละ
บอกว่าต่อไปนางจะเป็นลูกสาวของตระกูลเซี่ย แต่ในความเป็นจริงก็ยังมีความแตกต่างอยู่
หากบอกนางว่าไม่มีเงิน นางก็ยังพอจะเข้าใจได้ แต่ตอนนี้โอกาสดีๆ มาอยู่ตรงหน้าแล้ว กลับไม่ยอมมอบให้นาง
เซี่ยผิงไหวเกาศีรษะแกรกๆ “พี่หญิงรอง ท่านเป็นพี่สาวแท้ๆ ของข้า อย่าได้โมโหไปเลย วันหน้าวันหลังหากข้าได้อะไรที่ท่านอยากได้มาอีก ข้าสัญญาว่าจะยกให้ท่านเลย!”
พอพูดจบน้ำเสียงเขาก็เปลี่ยนไป “จริงสิท่านแม่ เงินข้าไม่พออีกแล้วขอรับ”
“เมื่อวานข้าเพิ่งให้เจ้าไปห้าตำลึงไม่ใช่หรือ!” คิ้วของหลูซื่อขมวดขึ้นทันที
“ใช้หมดแล้วล่ะ ข้าเอาไปซื้อจิ้งหรีดสองสามตัว” เซี่ยผิงไหวยิ้มกว้าง
หลูซื่อจนใจ “ได้ เดี๋ยวข้าจะไปเบิกให้เจ้า แต่ให้มากไม่ได้นะ ไม่เช่นนั้นพี่ชายใหญ่ของเจ้าเห็นบัญชีขึ้นมา จะมีปัญหา”
“ท่านวางใจเถอะ ข้าจะแอบเอาน้อยๆ หน่อย!” เซี่ยผิงไหวกระโดดขึ้นสูงสามฉื่อด้วยความดีใจ
วิ่งออกไปอย่างได้ดั่งใจ
กราบอาจารย์…เฮอะ! ข้าไม่ทำหรอก!
ต่อให้ยอมไปกราบอาจารย์ ก็ต้องให้อาจารย์ยอมรับเป็นศิษย์ด้วยถึงจะได้
