ะใจอ่อน นางจึงหันไปมองเซี่ยผิงไหวด้วยสีหน้าลำบากใจ
“พี่หญิงรอง ท่านคงไม่ได้อยากเห็นข้าโดนอัดหรอกใช่ไหม” เซี่ยผิงไหวขมวดคิ้วท่าทางไม่จริงจัง
เผยหว่านเย่ว์ชะงักไปเล็กน้อย “ข้าก็แค่อยากเข้าสำนักศึกษาหลวง”
“หากอย่างนั้นท่านก็หาวิธีให้ได้หยกมาเองสิ ข้าไม่กล้าให้ท่านหรอก” แม้ว่าเขาจะต้องการกำจัดสิ่งนี้ออกไปให้พ้นมือ แต่เขาไม่กล้านี่ หากพี่ชายใหญ่รู้ว่าเขาเอาของนี่ให้กับคนอื่น เขาแย่แน่ และคงจะต้องนอนอยู่บนเตียงนานเป็นปี!
เผยหว่านเย่ว์ตัวสั่นไปทั้งตัวก่อนจะพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ “แต่เจ้าบอกว่าเจ้าไม่อยากไปนี่นา..”
“ข้าไม่อยากไป แต่พี่ชายใหญ่ให้ข้าไปนี่! ไม่อย่างนั้นท่านก็ไปหาพี่ชายใหญ่ หากเขาตอบตกลง ข้าก็จะยอมมอบหยกให้ท่านทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก และจากนี้ไปท่านจะเป็นพี่สาวแท้ๆ ของข้า! ข้าจะขอบคุณท่านมาก!” คำพูดของเซี่ยผิงไหวไม่เข้าท่าอย่างยิ่ง
เผยหว่านเย่ว์นิ่งคิด
เซี่ยผิงกั่ง…
ดูเหมือนเขาจะเกลียดนางมาก ตั้งแต่เข้าบ้านตระกูลเซี่ยมาเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับนางสักเท่าไหร่
“ทั้งที่เจ้าก็รู้ว่าพี่ชายใหญ่เกลียดข้า…” เผยหว่านเย่ว์รู้สึกน้อยใจ
“ไม่ พี่หญิงรองท่านไม่เข้าใจหรอก พี่ชายใหญ่เกลียดข้ามากกว่า พอของนี่มาอยู่ในมือข้า ข้าจะให้คนอื่นไม่ได้ อีกอย่างมันเป็นของที่พี่หญิงใหญ่ให้ข้าด้วย หากข้าให้ท่านไป พี่หญิงใหญ่ก็จะเสียใจ แล้วพี่ชายใหญ่ก็จะต้องสับข้าเป็นชิ้นๆ แน่ พวกเรายอมรับชะตากรรมของตัวเองเถอะ!”
