ทำการค้าระหว่างกันอยู่บ่อยๆ ความสัมพันธ์ก็ดี หากรู้ภาษานี้ก็ยังนับว่าปกติ
“จะว่าได้ก็ได้อยู่ เพียงแต่มีกำหนดเวลา และยังต้องใช้ถั่วเงินสิบเมล็ดวางมัดจำไว้ด้วย หากทำไม่สำเร็จจะยึดเงินมัดจำ และหากทำหนังสือชำรุดเสียหายจะต้องชดใช้ด้วยถั่วเงินหนึ่งพันเมล็ด”
เซี่ยเฉียวรู้สึกละเหี่ยใจไปชั่วขณะ
หากคิดจะใช้ถั่วเงินนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องง่ายมาก…
ในหัวของนางเต็มไปด้วยถั่วเงินราคาแพงเหล่านี้
ฉินหลิวอึ้งเล็กน้อย “เจ้ารู้ภาษานี้? ภาษานี้ยากเป็นพิเศษเลยนะ คนในสำนักศึกษาของเราที่รู้มีน้อยมาก…”
“ทำไมล่ะ คนที่มาจากแคว้นโจวไหลไม่ได้มีเยอะหรือ” เซี่ยเฉียวงุนงง
“มีเยอะ เพียงแต่คนที่มาจากแคว้นโจวไหลค่อนข้างตระหนี่และทำมาค้าขายเก่ง วิทยาการของพวกเขาไม่เป็นที่แพร่หลาย พวกเขาต่างก็รู้ภาษาและอักษรของเรา หลังจากเข้ามาแล้วก็ปรับตัวอยู่ร่วมกับพวกเรา แต่สิ่งที่พวกเรารู้เกี่ยวกับพวกเขามีน้อยมาก” ฉินหลิวอธิบาย
อย่างหนังสือพวกนี้ก็ได้มาจากคนพวกนั้นในราคาสูง
มีบางสิ่งบางอย่างที่น่าเรียนรู้จากแคว้นโจวไหล
ดังนั้นจึงต้องแปลและจดบันทึกไว้ หากพบอะไรที่มีประโยชน์ก็ค่อยเผยแพร่ออกไป
เซี่ยเฉียวพบว่าที่ที่นางอยู่ตอนนี้แตกต่างไปจากยุคโบราณที่นางจากมามากนัก
อย่างน้อยที่สุดในการซึมซับวัฒนธรรมจากภายนอกก็ดีกว่ามาก
“ตกลงเจ้าจะคัดลอกไหม” ท่านอาจารย์ถามอีก
“คัดเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า
นางอยากจะได้ถั่วเงิน
หลังจากที่นางบอกแบบนั้น
