ลดต่ำลงทันที
เขาลุกขึ้น ร่างสูงราวกับกำแพงขวางหน้าเซี่ยผิงไหว สายตาจับจ้องตรงไปที่เซี่ยผิงไหวราวกับว่าสามารถกินเซี่ยผิงไหวได้ตลอดเวลา
ไม่ต้องพูดถึงเซี่ยผิงไหวที่ตัวสั่นด้วยความตกใจ แม้แต่เซี่ยเฉียวก็ยังสะดุ้ง
แข็งแรงมาก
น่าตกใจ
“เอา…” เซี่ยผิงไหวตาแดงแล้ว จากนั้นก็เอื้อมมือออกไปทันที เขาไม่กล้าที่จะพูดคำว่า ‘ไม่’ อีก
“ดีมาก ข้าจำได้ว่ามีอาจารย์ที่เก่งกาจมากในสำนักศึกษา เขาชื่ออะไรแล้วนะ…“ เซี่ยผิงกั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เซียวอวี้หรง เขานี่ล่ะ พรุ่งนี้เจ้าเอาหยกนี้ไปกราบเขาเป็นอาจารย์เสีย”
