แม่นางเซี่ยได้รับของสิ่งนี้มา ต่อมาหากท่านแต่งงานก็ค่อยนำมันไว้ในกองสินเดิม อย่างนี้ก็ดูดีไม่น้อยเช่นกัน”
ยังไม่ต้องพูดถึงความหมายพิเศษของหยกนี้ แค่ตัวของมันเองก็มีคุณค่าไม่น้อยแล้ว!
“แม่นางเซี่ยลองคิดดูสิ ผู้ดูแลเองก็ไม่ได้โง่เขลา เขาจะยอมแลกหยกนี้กับสมบัติล้ำค่าที่มีเพียงหนึ่งไม่มีสองได้อย่างไร สิ่งที่สามารถแลกเปลี่ยนได้ก็คงจะเป็นของขวัญค่าเล่าเรียนที่บรรดาลูกศิษย์มอบให้สำนักศึกษาเท่านั้น” โจวเว่ยจงเอ่ยอธิบาย
แน่นอนว่าของขวัญเหล่านั้นก็มีค่ามีความพิเศษ แต่หากเทียบกับหยกนี้แล้วก็ยังเทียบไม่ได้อยู่บ้าง
เซี่ยเฉียวนิ่งงันไปแล้ว
“ผู้ดูแลจะไม่รักษาคำพูดอย่างนี้ไม่ได้” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว “ก็บอกว่าเลือกได้ตามใจนี่”
องครักษ์โจวอดยิ้มไม่ได้ “ก็เลือกได้ตามใจ สำนักศึกษามีหอเก็บสมบัติหลายแห่ง”
“…” เซี่ยเฉียวแยกเขี้ยวข้างในใจ
หยกไร้ค่าชิ้นหนึ่ง
“แล้วของชิ้นนี้ข้าให้คนอื่นได้ไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“ได้สิ ใช่แล้ว ท่านมอบหยกนี้ให้คนนอกสำนักศึกษาก็ได้ ถ้าหากแม่นางมีญาติที่ต้องการมาเรียนที่สำนักศึกษานี่ แค่อาศัยหยกนี้ก็ได้แล้ว” โจวเว่ยจงรีบเอ่ย
“ไม่มี” เซี่ยเฉียวส่ายหัวทันที
ของของนางจะมอบให้แก่คนที่นางอยากให้เท่านั้น
ไม่มอบให้ญาติ ให้แต่คนในครอบครัวเท่านั้น
นางมีน้องชายน้องสาวอยู่คู่หนึ่ง
คิดไปคิดมา หากนางหาอาจารย์ที่สามารถเป็นที่พึ่งให้น้องๆ ของนางได้ก็ไม่เลวเลย
ร่างกายของนางไม่ดีไม่อาจจะเล่าเรีย
