่บพั่บ…
จู่ๆ ต้าสยงก็กระพือปีกขึ้นมาสองครั้ง
วิญญาณน้ำกำลังจะผ่านข้างกายเซี่ยเฉียวไป จึงถูกพัดกลับไปทันที
จากนั้นทุกคนก็เห็นว่าม่านแกว่งไปมาสองครั้ง พวกเขาต่างก็พากันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเฉียวย่อตัวลงเพื่อค้นหาของในตะกร้าไม้ไผ่
นางค้นอยู่สักพักก็พบกระดาษยันต์ปึกหนึ่ง จากนั้นก็พลิกดูกระดาษยันต์ จนในที่สุดก็เลือกออกมาหนึ่งแผ่น แล้วส่งให้โจวเว่ยจง “เจ้าเอาไปติดไว้บนหน้าอกของฉินจื้อ”
“ทำไมท่านไม่ไปติดเองเล่า” โจวเว่ยจงเอ่ยตามสัญชาตญาณ
“องครักษ์โจว…เจ้าคงยังไม่ได้แต่งภรรยาสินะ” เซี่ยเฉียวมองเขาด้วยสายตาซับซ้อน “ฉินจื้อเป็นผู้ชาย ข้าไม่อยากแตะต้องเขา”
นี่เป็นข้ออ้าง
วิญญาณแค้นที่ขี่อยู่บนคอฉินจื้อนั้นมีพลังหยินแรงเกินไป นางต้องการอยู่ห่างๆ ไว้
โจวเว่ยจงพลังหยางแรงกล้า หากให้เขาไปทำแล้วสูญเสียพลังหยางนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก แค่กลับไปกินอะไรที่มีพลังหยางแรงๆ หรือออกไปรับแดดให้มากขึ้นหน่อยก็ชดเชยได้แล้ว
โจวเว่ยจงกล่าวอย่างรู้สึกผิดทันที “ข้าลืม…สถานะของท่าน ขออภัยด้วย”
หลังจากที่พูดจบเขาก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
พูดไปก็แปลก บนกระดาษยันต์นี่ก็ไม่ได้มีข้าวหนียวติดอยู่เสียหน่อย แต่กลับสามารถติดอยู่บนตัวฉินจื้อได้
“ข้ากำลังตรึงมิ่งหุน[1]ของเขาไว้ให้สงบ เพื่อไม่ให้เขาตกใจหนีไป หากเป็นอย่างนั้นงานนี้ก็ถือว่าเปล่าประโยชน์”
——————-
[1] มิ่งหุน วิญญาณที่ประกอบกันเป็นมนุษย์ มิ่งหุนนี้จะอยู่
