ก็นานมากแล้ว พวกหมอที่ไปหาก็บอกอะไรไม่ได้ มีแต่งุนงงที่รักษาอย่างไรก็ไม่หาย พวกเขาจึงเริ่มสนใจคำพูดของโม่หลิงจื่อขึ้นมาแล้ว
เวลานี้เซี่ยเฉียวจึงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ใช่แล้ว มีวิญญาณน้ำตนหนึ่ง”
“แต่ฉินจื้อก็เป็นคนดี เขาไปได้ของพวกนี้มาได้อย่างไร อีกอย่างเมื่อครู่นี้แม่นางเซี่ยก็พูดว่าหากเขาตายไปก็สมควรแล้ว คำพูดนี้ข้าก็ไม่อาจคล้อยตามท่านได้ง่ายๆ เพราะฉินจื้อไม่เคยทำเรื่องน่าละอายอะไร” โจวเว่ยจงรีบเอ่ย
เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “เขาเคยทำอะไรหรือไม่เคยทำอะไรมาก่อน เจ้าจะรู้ได้อย่างไร เจ้าเป็นแมลงในท้องเขาหรือ”
“…” มุมปากโจวเว่ยจงกระตุกทันที
เขาเป็นพี่น้องของข้านะ?
ขณะที่พูด ทั้งกลุ่มก็เดินมาถึงห้องนอน
ก่อนจะมาที่นี่เซี่ยเฉียวได้กลับไปที่บ้านตระกูลเซี่ยเพื่อนำตะกร้าไม้ไผ่และต้าสยงมาด้วยแล้ว
หลังจากที่ไก่โต้งตัวนี้เข้าไปในห้อง ขนของมันก็พองตัวขึ้นทันที มันกวาดมองพวกเขาจนรู้สึกเย็นกระดูกสันหลังไปหมด
“แม่นางเซี่ย…” น้ำเสียงโจวเว่ยจงแข็งทื่อไปแล้วเล็กน้อย
พวกเขาเป็นผู้ชายตัวโตๆ เดิมทีพวกเขาจึงไม่ควรกลัวอะไรทั้งนั้น
แต่พวกวิญญาณต่างจากคนชั่ว ของพวกนี้เขามองไม่เห็น ดังนั้นจึงรู้สึกกลัว!
สายตาเซี่ยเฉียวมองอยู่ทางด้านบนม่านคลุมเตียง
ที่ตรงนั้นมีผู้ชายตัวใหญ่บึกบึนดูทรงพลังอยู่
อยู่ข้างบนคอยดูดกินปราณมนุษย์ จากนั้นก็ลอยลงมากะทันหัน ลอยไปมาข้างหูคนอื่นๆ ราวกับลมเย็นๆ ที่แฝงความชั่วร้าย
พึ
