ตอนที่ 97 ไม่ได้หลอกหลวงเจ้า / ตอนที่ 98 ท้าทายข้า
ตอนที่ 97 ไม่ได้หลอกหลวงเจ้า
เซี่ยเฉียวไม่ได้รีบร้อนก้าวเดิน นางเดินไปพลางพักไปพลางอย่างเชื่องช้า จากห้องด้านข้างนี้ไปยังเรือนตะวันออกขององค์รัชทายาท
แม้ระยะทางไม่ได้ไกลมาก แต่นางใช้เวลาเดินมากกว่าหนึ่งชั่วยาม
ส่วนจ้าวเสวียนจิ่งนั้นรออยู่ที่นั่นนานแล้ว
“แน่ใจนะว่าแม่นางเซี่ยได้สติแล้ว?” จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้วเอ่ยถาม
“ฟื้นตั้งนานแล้วพ่ะย่ะค่ะ…” องครักษ์โจวเองก็งุนงงสงสัยเล็กน้อย รับสั่งขององค์รัชทายาทน่าจะได้รับการถ่ายทอดไปแล้ว แต่ทำไมนางยังไม่มาล่ะ
ใบหน้ารัชทายาทเผยแววเย็นชา เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็สาวเท้าเดินออกไป
เซี่ยเฉียวกำลังเดินอยู่ในป่าไผ่
ช่างเป็นป่าที่ใหญ่อะไรอย่างนี้
มืดครึ้มรำไร ได้ยินเสียงลมเบาๆ พัดมา ฟิ้วๆ ทันใดนั้นก็มีเงาบินผ่านหน้าเซี่ยเฉียวไป
เซี่ยเฉียวปิดตาลงแล้วพ่นลมหายใจออก
คาดว่าสำนักศึกษาที่มีพื้นที่ใหญ่โตขนาดนี้ คงมีเพียงป่าไผ่แห่งนี้เท่านั้นที่มีภูตผีวิญญาณ
มันน่า…หงุดหงิดจริงๆ
หากนางรู้แต่แรกก็คงไม่มา
รำคาญใจ
วันนี้นางไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะปราบพวกวิญญาณแล้ว จึงแปะยันต์ลงบนร่างกายเสียเลย
ยันต์ที่มีความซับซ้อนเดิมทีไม่ควรนำมาใช้พร่ำเพรื่อ ถึงอย่างไรการเขียนยันต์ก็ไม่ใช่ง่ายๆ
เมื่อเซี่ยเฉียวแปะยันต์ไว้แล้ว นางจึงสามารถเห็นวิญญาณได้ แต่พวกนั้นจะไม่กล้าเข้าใกล้นาง ทำให้นางเดินไปได้อย่างสะดวก
ใบไผ่สั่นไหวราวกับวิ
