ผู้นี้กลับบอกเขาอย่างตรงไปตรงมาว่า ตอนนั้นนางรู้อยู่แล้วฉินจื้อจะต้องตาย แต่นางก็ไม่คิดจะยุ่ง?
“เขายังอยู่เพราะได้ยันต์ดีจากท่านอาจารย์ของแม่นางเซี่ยมา จึงรักษาชีวิตเอาไว้ได้จนทุกวันนี้ แต่ก็ป่วยอาการร่อแร่ใกล้ตาย หากยังหายามารักษาไม่ได้ ก็คงจะได้พบยมบาลเร็วๆ นี้” จ้าวเสวียนจิ่งอธิบาย
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ที่แท้ก็เป็นท่านอาจารย์ มิน่าล่ะ เขาคงจ่ายไปไม่น้อยสินะ?”
องครักษ์โจวเบิกตาโตจ้องมองนาง
แม่นางผู้นี้กล้าพูดไปหมดทุกอย่าง
“แม่นางเซี่ย ตอนนั้น…พวกเราจ่ายเงินไปมากจริงๆ” องครักษ์โจวพูดอย่างจนใจ
ล้วนเป็นเงินของเขาทั้งนั้น!
โม่หลิงจื่อนั่นคิดค่าตัวมากกว่าลูกศิษย์ตั้งเยอะ! เพื่อยันต์สิบกว่าแผ่นเขาต้องจ่ายไปมากกว่าร้อยตำลึง ตอนนั้นแม่นางเซี่ยครึ่งเซียนต้องการแค่เหรียญทองแดงไม่กี่อีแปะ[1] ต่อยันต์หนึ่งแผ่นเท่านั้น!
“ยันต์ที่จะพอคุ้มกันเขามาได้จนบัดนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ แต่เห็นพวกท่านซื้อหามาไม่น้อย ของของท่านอาจารย์ก็คงจะมีน้อยลง การเขียนยันต์ต้องใช้พลังมาก การที่เรียกร้องเงินจากท่านมากขนาดนั้น แท้จริงแล้ว…ก็ไม่ใช่ว่าจะหลอกลวงอะไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยเนิบช้า
นางพยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองดูไม่เหมือนกินปูนร้อนท้องอย่างที่สุด
“มิกล้า” องครักษ์โจวรีบเอ่ยทันที “แม่นางเซี่ยและท่านปรมาจารย์ช่วยชีวิตฉินจื้อไว้ ข้ารู้สึกขอบคุณยิ่ง”
“ก่อนหน้านี้คนที่ส่งกระดาษน้อยให้ข้าก็คือพวกท่านหรือ ข้าจำได้ว่าเขียนเอ
