หากนางเป็นฮ่องเต้ก็คงจะโปรดปรานเขา ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก เพราะเขาหน้าตาดีน่ะ
“มี ข้ามีทองอยู่ เพียงแต่ต้องรวบรวมเท่านั้น ขอให้แม่นางเซี่ยเฉียวช่วยรักษาคนก่อนได้หรือไม่ แล้วข้าค่อยจ่ายเงิน รับประกันว่าจะจ่ายให้ครบได้ไม่เกินสามวัน” โจวเว่ยจงรีบเอ่ย
“องครักษ์ติดตามรัชทายาทก็น่าจะมาจากตระกูลชนชั้นสูงใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวถามขึ้นช้าๆ
โจวเหวยจงยิ้มอย่างจนปัญญา “ใช่ แต่พวกเราอายุตั้งขนาดนี้แล้วคงไม่ดีหากจะขอเงินจากทางบ้าน”
ก็ถูก
เซี่ยเฉียวพยักหน้า
“หากฝ่าบาทรับประกันให้ อย่างนั้นก็กำหนดจ่ายในสามวัน” เซี่ยเฉียวชูสามนิ้ว
“ถ้าหากว่าข้าไม่รับรองให้ ท่านก็จะไม่ช่วยอย่างนั้นหรือ ช่วยชีวิตคนดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นอีกนะแม่นางเซี่ย” จ้าวเสวียนจิ่งเลิกคิ้วสูง กล่าวอย่างวางตัว
“ฝ่าบาท ข้าคิดว่า…” เซี่ยเฉียวเคร่งขรึมจริงจังอย่างยิ่ง “ท่านไปอ่านหนังสือให้มากๆ หน่อยเสียดีกว่า”
“…” จ้าวเสวียนจิ่งนิ่งงันไปแล้ว
“ท่านพูดภาษาทางพุทธต่อหน้าผู้เผยแพร่ลัทธิเต๋า มิใช่ว่าท่านกำลังท้าทายข้า…อาจารย์อยู่หรือ” เซี่ยเฉียวช้อนสายตามองเขา “ประโยคนั้นของท่านมาจากพระมหาปิฎกไทโช”
————-
[1] อีแปะ เหรียญตะกั่วโบราณมีตราจีน ใช้คล้ายเหรียญสตางค์
[2] ไป่จิน หนึ่งร้อยทองคำ
