นางกำไว้ในมือก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น นับเป็นหยกคุณภาพดี หากนางพกติดตัวตลอดจะต้องส่งผลดีต่อร่างกายและจิตใจอย่างแน่นอน
เซี่ยเฉียวจ้องมองหยกชิ้นนี้ ในหัวก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย
กราบอาจารย์?
นางไม่ต้องการ
สำนักศึกษามีวิชาให้เรียนมากมาย เท่านี้นางก็เรียนรู้ไม่หมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องหาผู้เชี่ยวชาญมาชี้แนะเรื่องไหนเป็นพิเศษ อีกอย่างปรมาจารย์เหล่านี้มักจะไม่ชอบให้ลูกศิษย์ศึกษาเรื่องนอกรีต หากเขารู้ว่านางมีความสนใจหลากหลาย เกรงว่านางจะถูกอบรมน่ะสิ
เอาไปแลกกับสมบัติล้ำค่าควรเมือง?
อาจจะเป็นไปได้
และยังสามารถขายให้คนอื่นได้ด้วย…ลองคิดๆ ดู สถานะศิษย์ของปรมาจารย์ ก็น่าจะมีหลายคนเต็มใจซื้ออยู่หรอกใช่ไหม
ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวเซี่ยเฉียวเป็นช่วงเวลาสั้นๆ
นางพักในห้องด้านข้างนี้อีกสักครู่
พวกอาจารย์และหมอหลวงต่างออกไปแล้ว เหลือไว้แต่เพียงหญิงชราสองคนที่คอยดูแลอยู่ที่นี่ นางยกน้ำชาเข้ามาให้เซี่ยเฉียว
หลังจากพักไปได้ครึ่งชั่วยาม เซี่ยเฉียวก็เตรียมตัวที่จะไปพบองค์รัชทายาท
————–
[1] ต้นไหวซู่ ต้นเจดีย์ญี่ปุ่น ต้นไม้ทรงพุ่มตระกูลถั่ว นิยมปลูกประดับสวน
