ีชีวิตอยู่ได้ด้วยการดูดซับน้ำ ซึ่งมีลักษณะของหยางมากมาย ต้นไผ่นี้…
ลำต้นเป็นโพรง ไม่ชอบแสงแดด ดังนั้นจึงเหมือนต้นไหวซู่[1] ซึ่งมีลักษณะความเป็นหยางสูงไม่เหมาะกับรัชทายาทองค์นี้เลย
เซี่ยเฉียวไม่เคยเห็นป่าไผ่นั่น นางจึงไม่สามารถพูดอะไรมากได้
หมอหลวงจับชีพจรให้นาง เมื่อเห็นว่าชีพจรของนางดีขึ้นมากแล้ว เขาจึงถามนางว่าต้องการใบสั่งยาหรือไม่
ร่างกายของนางสามารถอยู่มาจนถึงตอนนี้ได้จะต้องมียาที่นางใช้มาตลอด หมอหลวงรู้ดีจึงไม่กล้าสั่งยาใหม่ให้นางโดยพลการ เพราะกลัวว่าจะขัดกับยาที่นางใช้อยู่ก่อนแล้ว
ยาในสำนักศึกษานี้จะต้องใช้ถั่วเงิน
และสามารถลงบัญชีไว้ก่อนได้
เซี่ยเฉียวส่ายหน้าปฏิเสธ
จากนั้นนางก็นึกถึงเงินรางวัลของตนเอง “ถั่วเงินของข้าล่ะ”
อาจารย์จู้ส่งของให้นางอย่างจนใจ
เครื่องประดับศีรษะเป็นทองคำฝังประดับหยก มีหวีสับสามอัน ปิ่นปักผมหนึ่งคู่ เครื่องประดับหน้าผากสองชิ้น ดูมีราคามากมาย
เพียงแต่ในสำนักศึกษาไม่อนุญาตให้ใช้เครื่องประดับที่หรูหราเกินไป และแม้แต่เสื้อผ้าก็ต้องเป็นแบบมาตรฐาน
นางสามารถนำของพวกนี้กลับไปขายได้
เซี่ยเฉียวรับมาอย่างยินดี
เซี่ยเฉียวประคองจานถั่วเงินค่อยๆ นับจำนวน แล้วก็พบว่ามีตั้งหกสิบเมล็ด!
ได้มาเยอะเลย
เซี่ยเฉียวพอใจมาก นางเก็บถั่วเงินลงในกระเป๋าเงินใบเล็กๆ เช่นนี้นางจะได้ไม่ต้องกังวลใจว่าจะไม่มีเงินจ่ายคืนเงินกู้ดอกเบี้ยสูงของน้องสาวนางแล้ว
จากนั้นก็เป็นหยกขาวชิ้นนั้น
