ยหน้าตายิ้มแย้ม…
ฝืนใจไม่ไหว
พวกฟังมู่เสวี่ยอับอายเล็กน้อย
สีหน้าอึดอัดทำตัวไม่ถูก
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้ปลอบใจ นางขี้เกียจ
อาจารย์หลี่ว์ยินดีอย่างยิ่งที่ได้เห็นท่าทีกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ของนาง “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น กลับไปข้าจะไปพูดกับอาจารย์ท่านอื่นสักหน่อยว่า เวลาที่เจ้าเข้าเรียนให้คำนึงถึงร่างกายเป็นสำคัญ ทำเท่าที่จะทำได้ก็พอ”
“ขอบคุณท่านอาจารย์” เซี่ยเฉียวเอ่ย
นางเป็นลมหมดสติไปครู่หนึ่งกลับรู้สึกว่าศีรษะโล่งขึ้นมาก
ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอย่างเมื่อสักครู่แล้ว
“จริงสิ เจ้าได้ที่หนึ่ง ตามหลักแล้วก็ควรจะไปขอบพระทัยฝ่าบาทเรื่องของหยกที่ได้ประทานให้เสียหน่อย อีกเดี๋ยวพอพักจนดีขึ้นแล้วก็อย่าลืมเสียล่ะ” อาจารย์จู้เอ่ยเสริม
“พระองค์อยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวงุนงง
“ฝ่าบาททรงมีที่ประทับส่วนพระองค์อยู่ในสำนักศึกษา ตรงตำแหน่งสุดทิศตะวันออก แค่เดินผ่านป่าไผ่ก็ถึงแล้ว” อาจารย์จู้ตอบนาง
ป่าไผ่?
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
พื้นฐานร่างกายของรัชทายาทมีความพิเศษอยู่บ้าง สายเลือดฮ่องเต้ เช่นเขามักมีปราณมังกรมาก ทั้งยังเป็นถึงรัชทายาท ปราณของมังกรน่าจะค่อนข้างแข็งแรง แต่เขากลับดึงดูดวิญญาณอย่างยิ่ง ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด
เมื่อมาคิดๆ ดู หากไม่ใช่เพราะปราณมังกรปกป้องเขาอยู่ คนคนนี้คงได้รับผลกระทบจากวิญญาณและเสียชีวิตไปนานแล้ว
พื้นฐานร่างกายแบบนี้กลับอยู่ใกล้ต้นไผ่ นั่นไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย
ต้นไม้ม
