นางก็จะใช้มือทำอะไรสักอย่างแทน
การที่นางทำให้ตัวเองยุ่งอยู่อย่างนี้วันแล้ววันเล่าปีแล้วปีเล่าจึงทำให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่
นางไม่อยากนอนรอความตายอยู่บนเตียง
ยิ่งไปกว่านั้นอาการป่วยของนางก็ไม่เหมือนคนอื่น
ที่สำนักศึกษาทำให้จิตวิญญาณและพลังชีวิตของนางไม่เลวเลย
วิชากระบี่สง่างามน่าดูชม ซึ่งนางเองก็อยากเรียน ในเมื่อร่างกายไม่อำนวยให้ฝึกซ้อมมากเกินไป นางก็ใช้สมองจดจำเอาก็ได้ พอร่างกายดีขึ้นมาเมื่อไหร่นางค่อยกวัดแกว่งกระบี่สักทีสองที
แต่เมื่อพวกฟังมู่เสวี่ยได้ยินคำพูดเหล่านี้ของเซี่ยเฉียวกลับเข้าใจไปอีกอย่าง
“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องหาถั่วเงินหรอก มันไม่ดีกับร่างกายของเจ้า เรื่องเงินบริจาคพวกเราจะคิดหาวิธีช่วยเอง…” ฟังมู่เสวี่ยพูดด้วยความเมตตา
เซี่ยเฉียวมองนางด้วยความประหลาดใจ “แม่นางฟัง ความโกรธและความเมตตาของพวกเจ้าราคาถูกขนาดนี้เลยหรือ”
ฟังมู่เสวี่ยชะงักไปทั้งร่าง
เซี่ยเฉียวไม่ได้โกรธ แต่นางรู้สึกขบขัน
คำพูดดีร้ายพวกนี้ล้วนขึ้นอยู่กับพวกนางว่าจะพูดอย่างไรหรือ แล้วข้าล่ะ? เป็นแกะที่จะถูกเชือดหรือว่าปลาบนเขียงเท่านั้นหรือ?
ตอนที่ 96 ได้มาเยอะเลย
เซี่ยเฉียวเองก็รู้ว่า พวกเด็กสาวมักมีความคิดเรียบง่าย และแสดงออกอย่างที่ตัวเองรู้สึกโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
ไม่เหมือนนางที่ใช้ชีวิตเหมือนคนแก่ชรา ค่อนข้างไร้อารมณ์อยู่บ้าง
แต่นางกลับคร้านที่จะแสร้งยิ้มอ่อนโยนออกมา แล้วบอกพวกนางว่าไม่เป็นไรด้ว
