ทำไมต้องกระซิบกระซาบ”
ซย่าหย่าอวิ๋นทรุดตัวลงทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น
ดวงตาจ้าวเสวียนจิ่งเฉียบคมกว้างไกล “อาจารย์ก็อยู่ที่นี่ด้วย เจ้าพูดอะไรลับๆ ล่อๆ”
เมื่อได้ยินรัชทายาทตรัสเช่นนั้น พวกอาจารย์ก็หนังตาเต้นกระตุกทันที
รัชทายาทก็ยังเป็นรัชทายาทคนเดิม
เด็กสาวรวมตัวกันยากที่จะไม่ให้กำลังใจกันและกัน จะพูดคุยกันบ้างสักสองสามคำก็ไม่เป็นไรนี่?
“นางบอกว่าข้าก็แค่ระดับล่าง” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา
สีหน้าซย่าหย่าอวิ๋นเปลี่ยนไปในทันที นางรีบเอ่ยอย่างลนลาน “ข้า ข้าแค่จะบอกนางว่าเพลงกระบี่นี้ไม่ใช่จะเรียนรู้กันได้ภายในวันเดียว นางเพิ่งจะได้เห็นแค่ไม่กี่ครั้งในวันนี้ คงทำการทดสอบได้ไม่ดีแน่ อาจจะได้แค่ระดับล่าง…”
“ข้าเห็นเหมือนว่าเจ้าจะพูดเพียงไม่กี่คำเท่านั้นนะ หน้าตาดุดัน ไม่ได้เหมือนมีเจตนาดี” ดวงตาจ้าวเสวียนจิ่งล้ำลึก เขาพูดขึ้นอย่างเย็นชาด้วยใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
ซย่าหย่าอวิ๋นตัวสั่นสะท้าน
เด็กสาวหลายคนมองนางอย่างเห็นอกเห็นใจ
หากเป็นองค์ชายสี่ แม้ว่าเขาจะพบว่านางพูดอะไรไม่เหมาะสมก็จะไม่ถามซึ่งหน้าอย่างนี้
แต่นี่บังเอิญเป็นองค์รัชทายาท…
หย่าอวิ๋นโชคร้ายจริงๆ
“ฝ่าบาท แม่นางผู้นี้ยังเด็กและชอบแข่งขัน นางพูดอะไรผิดไป หวังว่าฝ่าบาทจะประทานอภัยให้นางด้วย” ท่านอาจารย์กราบทูลทันที
ในสำนักศึกษานี้ไม่ต้องคุกเข่า อาจารย์แค่โค้งตัวและประสานมือเคารพ ซึ่งดูแล้วเต็มไปด้วยความจริงใจ
“คำพูดของนางไ
