อข้าบอกว่าข้าจะหาวิธีก็แปลว่าข้าจะต้องทำได้ คงไม่ต้องรบกวนแม่นางซย่าวิพากษ์วิจารณ์ยุ่งวุ่นวายเรื่องของข้าหรอก” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างเย็นชา
“แล้วหากเจ้าทำไม่ได้ล่ะ!” ซย่าหย่าอวิ๋นยังไม่ยอมปล่อยเซี่ยเฉียวไป
เซี่ยเฉียวยังไม่ทันได้พูดอะไร ซย่าหย่าอวิ๋นก็พูดเองเออเอง “หากเจ้าไม่ได้รับเมล็ดถั่วเงินก็ออกจากเรือนคงกู่ของพวกเราไปเลยสิ ว่าอย่างไรล่ะ! ข้าไม่สนหรอกว่าจะไปที่เรือนฉยงฮวาหรือเรือนไห่ถัง ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่เหมาะกับเจ้า!”
เซี่ยเฉียวก้มศีรษะลงเล็กน้อย แล้วถูกระดิ่งเล็กๆ บนข้อมือ
“ข้าไม่รู้หรอกนะว่านักเรียนของเรือนคงกู่จะมีความสามารถแค่ไหน แต่เมื่อดูพฤติกรรมของแม่นางซย่า ข้าก็มั่นใจว่าคุณธรรมของแม่นางซย่านั้นไม่ได้ดีเท่าไรนัก” เซี่ยเฉียวพูดพลางยิ้มเยาะ “หากข้าไม่สามารถทำตามข้อกำหนดของเรือนคงกู่นี้ได้จริงๆ ไม่ต้องรอให้พวกเจ้าเตือนความจำหรอก ข้าจะไปอยู่ในที่ที่เหมาะสมเอง เพียงแต่ว่า…”
“แม่นางซย่า ข้าคิดว่าคุณลักษณะของเจ้าทำให้เรือนคงกู่ตกต่ำลง ข้าสามารถเชิญเจ้าออกไปได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ
น้ำเสียงของนางสุภาพอ่อนโยนเกินไปราวกับว่ากำลังพูดเรื่องธรรมดาทั่วไปสักเรื่อง
อันที่จริงวันนี้ยังมีบางคนที่รอคอยจะได้เห็นเซี่ยเฉียวอึดอัดคับข้องใจ
ถึงอย่างไรตระกูลเซี่ยที่มีชาติกำเนิดเป็นโจรในสายตาของคนบางคนก็หยาบคายป่าเถื่อน
สายเลือดชนชั้นสูงมองดูคนธรรมดาหยาบคายที่ต่ำกว่าพวกเขา
อย่างไรก็ตามสิ่
