ับไปมอง ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นทันที “ซีเอ๋อร์?”
“ทำไมไม่กินข้าว” เซี่ยซีขมวดคิ้ว ชี้ไปที่อาหารตรงนั้นแล้วมองที่ท้องของนาง
เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ข้าแค่จะมาดูน่ะ กลับบ้านค่อยไปกินก็ได้”
เซี่ยซียืนอยู่ที่นั่น นางชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงคว้าเซี่ยเฉียวไว้ไม่ยอมปล่อย ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็แบมือที่กำถั่วเงินห้าเมล็ดไว้ข้างในออกมา “ให้ท่านพี่เจ้าค่ะ”
เซี่ยเฉียวมองนางด้วยความประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้นางได้รู้จากในจดหมายว่าเซี่ยซีเป็นเด็กสมองช้า มักไม่ค่อยพูด และชอบซ่อนเงิน
แต่ดูจากตอนนี้…ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ?
หากโง่ จะรู้ได้อย่างไรว่านางกำลังหิว
เซี่ยเฉียวไม่เคยมีความคิดจะดูโหงวเฮ้งเด็กด้วยตัวเองมาก่อน เนื่องจากเด็กเล็ก กระดูกยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ โหงวเฮ้งจึงเปลี่ยนง่าย ลักษณะนิสัยยังไม่แน่นอน ดูแล้วก็คงไม่แม่นยำ เพราะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ในอนาคตอยู่ดี
เซี่ยซีเองก็เพิ่งจะสิบสองปี และตอนนี้นางยังมีใบหน้ากลมเล็กน้อย จึงยังไม่ต้องการคาดเดาเกี่ยวกับชีวิตของนาง
แต่ตอนนี้เซี่ยเฉียวรู้สึกอบอุ่นในใจ
นี่คือน้องสาวของนาง?
