ไปไหน และต้องการจะกินข้าวที่สำนักศึกษานี้ นางกำลังคิดว่ากินคนเดียวคงไม่อร่อยนัก…
เซี่ยเฉียวถอนหายใจเล็กน้อย
การเรียนหนังสือเป็นเรื่องยาก นับเป็นอีกวันหนึ่งที่นางคิดถึงวัดอีกแล้ว
ในสำนักศึกษานี้มีห้องอาหารขนาดใหญ่ทั้งหมดแปดห้อง ตำแหน่งยังแบ่งออกเป็น ‘เฉียน คุน รื่อ เย่ว์’ หนึ่ง สอง สาม สี่ แยกจากกัน
ด้านในไม่ต่างกันมากกับห้องอาหารอื่นๆ เพียงแต่เมื่อเป็นอาหารสำหรับคุณหนูคุณชาย จึงดูน่ากินและมีลูกเล่นมากมาย
ห้องอาหารแต่ละห้องยังถูกแบ่งพื้นที่ออกเป็นสองส่วน โดยมีชายและหญิงต่างยืนอยู่คนละด้าน
เซี่ยเฉียวพอจะเดาได้เล็กน้อย แล้วก็เป็นจริงดังที่นางคาด เมื่อนางไปที่ห้องอาหารก็พบว่าอาหารทั้งหมดต้องใช้ถั่วทองคำและถั่วเงินซื้อ!
และจานนี้ต้องซื้อด้วยถั่วทองเท่านั้น…กลายเป็นอาหารพระราชทานไปแล้ว?!
หนังตาเซี่ยเฉียวเต้นกระตุกยิกๆ
ในฐานะนักเรียนของเรือนคงกู่ เซี่ยเฉียวจะมีถุงหอมห้อยอยู่ที่เอว และภาพวาดบนถุงหอมนั้นเป็นดอกกล้วยไม้
คิดไปคิดมา นางก็คิดว่านักเรียนของเรือนไห่ถังซึ่งเป็นนักเรียนใหม่น่าจะมีการดูแลเป็นพิเศษ เพื่อไม่ให้พวกเขาต้องหิวโหยเพราะเพิ่งมาถึง
ปัญหาคือตอนนี้นางไม่มีถั่วเงินเลยแม้แต่น้อย
นางรู้สึกหิวจนอ่อนแรงแล้ว
เซี่ยเฉียวลูบตั๋วเงินที่อยู่ในอกเสื้อ นางไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่นางมีเงินแต่ไม่สามารถใช้ได้
“พี่หญิง” เซี่ยเฉียวกำลังจะจากไปเมื่อได้ยินเสียงเรียกอย่างเขินอายดังขึ้น
เมื่อนางกันกล
