ขึ้น
บรรยากาศในห้องเรียนแปลกจริงๆ เป็นไปไม่ได้ที่อาจารย์หลี่ว์จะไม่ทันสังเกต แต่เขากลับแกล้งทำเป็นไม่เห็น
ไม่สนใจ ไม่สอบถาม
เซี่ยเฉียวกำลังครุ่นคิด วิธีการสั่งสอนคนของสำนักศึกษาที่นี่น่าจะเป็นที่การบ่มเพาะแบบบีบบังคับ
ตั้งแต่ที่ไม่อนุญาตให้บ่าวรับใช้ติดตาม และยังมีระบบถั่วเงินถั่วทองนี่ นางก็มองออกแล้ว
“หากเจ้าอยากได้ถั่ว เจ้าต้องเข้าร่วมในชั้นเรียนอื่นๆ…” ทันทีที่ชั้นเรียนของอาจารย์หลี่ว์จบลงก็มีใครบางคนข้างหลังกระตุกเซี่ยเฉียวเบาๆ แล้วเสียงที่ถูกกดให้เบาก็เอ่ยขึ้น
เซี่ยเฉียวหันหลังกลับไปมอง นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
หญิงสาวผู้นั้นก้มหน้าลง “ถั่วห้าร้อยเมล็ดยากจะหาได้ในเวลาหนึ่งเดือน เจ้าอาจจะแพ้”
“เจ้ายังพูดเองเลยว่าอาจจะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยเรียบๆ จากนั้นก็ยืดหน้าอกขึ้นและปรับลมหายใจ
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยความประหลาดใจ
“หากเจ้าอยากได้เมล็ดถั่วก็สามารถคัดหนังสือ ปักผ้า หรือทำบัญชีให้ท่านอาจารย์ก็ได้… เพียงแต่ข้อกำหนดของอาจารย์สูงมาก หากไม่ผ่านเกณฑ์ เจ้าก็อดได้ถั่ว หรือว่าหากเจ้าทำของของอาจารย์พัง เจ้ายังจะต้องชดใช้ด้วย” สาวน้อยเอ่ยอีก
สาวน้อยดูเหมือนจะอายุสิบห้าสิบหกปีพอๆ กับตน
แต่นางค่อนข้างเตี้ยและรูปร่างเล็กกะทัดรัด
“ขอบใจ เจ้าชื่อ…”
“ข้าชื่อฉินหลิว” หญิงสาวเอ่ยด้วยใบหน้าเขินอายเล็กน้อย แล้วจึงหันหน้าวิ่งหนีไปทันที
เซี่ยเฉียวมึนงงเล็กน้อย
นางจะหนีไปทำไม
วันนี้นางไม่ได้รีบออก
